ปเถิดเพคะ หม่อมฉัน…ขอกลับไปที่ตำหนักหลิวซินก่อนดีกว่า”
พระสนมเต๋อเฟยไม่ชอบให้นางไปป้วนเปี้ยนอยู่ที่ตำหนักหยาเสวียน ฉะนั้นยิ่งเจอกันน้อยครั้งเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
นางเองก็ไม่อยากเข้าไปรบเร้าแต่อย่างใด หากไม่มีเรื่อง นางก็ไม่คิดอยากแวะเวียนเข้าไปหา
“ไม่ เจ้าไปกับข้าเถิด”
หลงเทียนอวี้คว้าข้อมือของนาง ก่อนจะส่งสายตาจริงจัง
“หากพระสนมเต๋อเฟยเห็นหน้าหม่อมฉัน เหนียงเหนียงอาจจะไม่พอพระทัย ท่านอ๋องไปคนเดียวเถิดเพคะ”
หลินเมิ้งหยามองหลงเทียนอวี้อย่างไม่เข้าใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับจ้องหน้านางนิ่ง
“เจ้าเป็นชายาของข้า ฉะนั้นเจ้าต้องไปกับข้า”
หลงเทียนอวี้ตัดสินใจบางอย่าง
ชายาของเขามีเพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียวเท่านั้น!
ไม่ว่าหมู่เฟยจะพยายามยัดเยียดใครคนไหนมาให้ แต่เขาก็ปฏิเสธทุกคนไปจนหมด
ฉะนั้นหลินเมิ้งหยาจะต้องอยู่กับเขาและทำให้หมู่เฟยถอดใจ หมู่เฟยจะได้ไม่ต้องยื่นมือเข้ามาข้องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาอีก
หลินเมิ้งหยาจำใจเดินออกไปอย่างไม่เข้าใจ แต่ถึงกระนั้นก็สะบัดหลงเทียนอวี้ไม่หลุด
ทั้งสองเดินมาถึงตำหนักหยาเสวียน ยังไม่ทันที่จะก้าวผ่านประตูก็ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ดังลอดออกมา
ตั้งใจฟัง แต่หลินเมิ้งหยากลับได้ยินเสียงอันคุ้นหู
ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
