ได้อีกต่อไป
แต่ซ่างกวนฉิงไม่เข้าใจ เหตุใดหลินเมิ้งหยาจึงไม่พูดเรื่องพุทราอาบยาพิษออกมา
“ท่านแม่ ลูกไม่มีวันยอม ทั้งที่ข้าก็เป็นลูกสาวสกุลหลิน เหตุใดความดีความชอบทุกอย่างจึงตกเป็นของนังแพศยาคนนั้น เหตุใดพวกเราต้องถูกขังอยู่ที่นี่”
หลินเมิ้งหวู่สิ้นสติอย่างสิ้นเชิง หากมิใช่เพราะท่านแม่ห้ามนางเอาไว้ ป่านนี้นางคงตะโกนถามท่านพ่อไปแล้ว
ตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็ก นางไม่มีอะไรด้อยกว่าหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมท่านพ่อและท่านพี่จึงไม่ชอบนาง
ตอนนี้ไม่ว่านังนั่นจะทำอะไร ท่านพ่อและพี่ชายก็มักจะยิ้มให้นางเสมอ
ส่วนนางกลับต้องถูกท่านพ่อและท่านพี่ลงโทษ
“เจ้าจะไม่ยอมได้อย่างไร หากมิใช่เพราะเจ้ามอบพุทราอาบยาพิษให้กับหลินเมิ้งหยา พวกเราคงไม่ถูกข่มขู่กักขังเช่นนี้”
เก็บท่าทางน่าสงสารของตนเอง
ตอนนี้สิ่งที่นางต้องทำคือยอมอ่อนข้อเพื่อให้หลินเมิ้งหยาและหลินมู่จือลดกำแพงในใจต่อพวกนางลง
“ข้ามั่นใจว่ามันไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาด แต่ใครจะรู้ว่านางยังไม่อับโชคและเอาตัวรอดปลอดภัยมาได้”
ซ่างกวนฉิงมองลูกสาวของตนเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมา
ใช่ว่านางไม่รักลูกสาวของตนเอง
ทว่าตอนนี้นางรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ปล่อยให้หวู่เอ๋อร์เข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้
หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ นางคงปิดบังเรื่องทั้งหมดกับหวู่เอ๋อร์ เพราะหากเกิดเรื่องอันใดขึ้น นางจะได้รับผิดแต่เพียงผู้เดียว
ภายในเรือนแห่งนี้ นอกจากพวกนางสองแม่ลูกก็ไม่มีใครอื่นอีก
