“เหล่าเฉินถวายคำนับท่านอ๋องและพระชายา”
สองพ่อลูกต่างพูดไม่ออก ตอนนี้นางเป็นถึงชายาอวี้ ส่วนพ่อเป็นขุนนางคนหนึ่ง
“ท่านพ่อ…ท่านพ่อ….ยกโทษให้ลูกอกตัญญูคนนี้ด้วย”
หยาดน้ำตาซึมออกจากดวงตา ส่งเสียงสั่นเครือ
หลงเทียนอวี้เข้าไปพยุงหลินมู่จือด้วยตนเอง สายตามั่นคง แม้จะไม่พูดอะไรออกมาก็ตาม
“เด็ก…เด็กดี ข้าได้เห็นเจ้าเติบโตมาอย่างดีในวันนี้ ข้า….ข้าก็สบายใจแล้ว”
ก่อนนั้นเซิงเอ๋อร์ส่งข่าวมาบอกเขาว่าหยาเอ๋อร์กับหลงเทียนอวี้เป็นคู่สามีภรรยาที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก
วันนี้พอได้มาเห็นกับตา เขารู้สึกว่าลูกสาวของตนเองมีวาสนายิ่งนัก นางและหลงเทียนอวี้เข้าอกเข้าใจกันเป็นอย่างดี
เขาเองก็เป็นคนที่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าความอบอุ่นระหว่างลูกสาวและลูกเขยที่แสดงออกมานั้นมิใช่ของปลอม
คนทั้งครอบครัวประคองกันเดินเข้าบ้าน ภายในห้องรับแขกจึงไร้ซึ่งคนนอก
หลินเมิ้งหยาเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าท่านพ่อ ก่อนจะโขกศีรษะเพื่อถวายคำนับ
“อย่าทำเช่นนั้น! อย่าทำเช่นนั้น! หยาเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าเป็นถึงพระชายา อย่าได้ทำเช่นนี้เลย”
หลินมู่จือคิดอยากเข้าไปห้าม ทว่าหลงเทียนอวี้กลับจับตัวเขาเอาไว้
นี่เป็นความกตัญญูที่หลินเมิ้งหยามี
มองดูลูกเขยที่เข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดี สุดท้ายหลินมู่จือหันไปมองหน้าลูกสาวอย่างปลาบปลื้มใจ
“ลูกขอถวายคำนับท่านพ่อ ลูกอกตัญญู ไม่อาจอยู่ดูแลท่านพ่อได้ อีกทั้งยังแต่งงานออกเรือนโดยที่ไม่ได
