“ไปเถอะ ข้าจะไปกับเจ้า”
มือหนาเลื่อนเข้ามากุมมือบอบบางของหลินเมิ้งหยา
หลงเทียนอวี้กระซิบเสียงแผ่วเบา ในช่วงเวลาที่นางทำอะไรไม่ถูก คำพูดเขาเป็นดั่งแรงขับเคลื่อนให้นางเข้มแข็งยิ่งขึ้น
พยักหน้า พยายามหักห้ามน้ำตาแล้วขึ้นรถม้าไปพร้อมกับหลงเทียนอวี้
ทัพหลวงเคลื่อนขบวนเข้าเมือง ร้านรวงประดับโคมไฟหลากสี เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวมิรู้จบ
กองทัพสกุลหลินออกรบเหนือจรดใต้เพื่อปกป้องเจียงซานให้อยู่อย่างผาสุก
“คนสกุลหลินน่าสนใจยิ่งนัก”
ในโรงน้ำชาทรุดโทรมหลังหนึ่ง ซินหลีซึ่งสวมใส่ชุดสีแดงสดมองดูกองทัพสกุลหลินด้วยสายตาอำมหิต
ต้าจิ้นมีคนเหล่านี้คอยปกปักษ์ แม้พวกเขาจะอยากยกทัพเข้ามาโจมตีให้ล่มสลายก็มิอาจทำได้
น่าเสียดาย ผู้สืบทอดราชบัลลังก์แห่งต้าจิ้นมีรูปลักษณ์ภายนอกราวกับทองและหยก ทว่าภายในกลับเหมือนผ้าฝ้ายเน่าเฟะ
“นายน้อย ได้ยินมาว่าไอ้เด็กขยะกลายเป็นลูกบุญธรรมสกุลหลินแล้ว หากพวกเราไม่กำจัดเขาในตอนนี้ เกรงว่าจะแย่เอาได้”
คนที่อยู่ข้างซินหลีสวมใส่หน้ากากลวดลายแปลกประหลาด เสียงแหบแห้งยากเกินกว่าจะจับใจความหรือรู้ได้ว่าคนผู้นี้เป็นหญิงหรือชาย
“หากตอนนี้กำจัดมันได้คิดหรือว่าข้าจะยังปล่อยให้มันหายใจอยู่?”
ส่งเสียงอำมหิต ไร้ซึ่งความรู้สึกสงสาร
ปรายตาเรียวไปทางลูกน้อง ร่างกายของคนผู้นั้นสั่นเทิ้ม ก่อนที่จะรีบคุกเข่าลงกับพื้น
“ข้าเป็นทาสรับใช้ไม่ได้เรื่อง บังอาจทำให้นายน้อยรำคาญใจ นายน้อยได้โปรดลงโทษด้ว
