พยายามอย่างสุดความสามารถ”
นางสั่นกระดิ่งเบาๆ เพื่อรับฟังเสียงอันไพเราะเสนาะหู
เขาจะคิดถึงนางก็ต่อเมื่อมีเรื่องไม่สบายใจ
จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกโศกเศร้า
หลงเทียนอวี้หมุนถ้วยชาสีขาวจนน้ำชาสีเหลืองอ่อนส่งกลิ่นหอมขึ้นมา
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทุกครั้งที่เขาได้เจอหลินเมิ้งหยา เขาไม่รู้ว่าควรพูดกับนางเช่นไร
อีกทั้งยังรู้สึกว่าขอเพียงได้มองนางเช่นนี้ก็มีความสุขมากแล้ว
ทว่านางมักแสดงท่าทางอ่อนโยนอ่อนหวาน ไม่เหมือนนางคนก่อนเลยแม้แต่น้อย
เขาชอบเวลาเห็นนางแสดงท่าทางสงบนิ่งเมื่อต้องเจอกับปัญหามากกว่า
ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่มีเสน่ห์ แต่กลับไม่อาจคาดเดาความคิดของนางได้
หลินเมิ้งหยาที่เป็นแบบนี้ แม้จะพูดว่าไม่ชอบได้ไม่เต็มปาก แต่ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกไม่เหมือนก่อน
ฉะนั้นเขาจึงตั้งใจเอ่ยว่ามีเรื่องรบกวนนาง
“เรื่องพิษที่ฉินมั่วได้รับ ข้าคิดว่าพี่ชายของเจ้าน่าจะเดาได้แล้วใช่หรือไม่”
ชักมือกลับ พยายามปกปิดอาการมือกระตุกเมื่อครู่
หลินเมิ้งหยากลับมานั่งที่เดิม สายตาของทั้งคู่บรรจบกัน
“นั่นเป็นเรื่องของท่านพี่ หม่อมฉันไม่อยากเกี่ยวข้อง ท่านอ๋องรีบตามคนของพระองค์กลับมาจะดีกว่า คาดว่าท่านพ่อและท่านพี่จะต้องค้นหาคนสอดแนมภายในกองทัพอย่างแน่นอน อุตส่าห์เลี้ยงดูมานานหลายปี หากต้องเสียไปจะเสียดายเปล่านะเพคะ”
เขาสัมผัสได้ว่าแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ทว่าหลินเมิ้งหยากลับจับสังเกตสิ่งเหล่านี้ได้อย่างรวดเร็ว
“หลาย
