วันมานี้เหล่าขุนนางเสนอให้เจ้าเข้าวังเพื่อรักษาอาการของเสด็จพ่อ”
นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาเป็นกังวลที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เสนอเรื่องนี้ขึ้นมายังเป็นไท่จื่อ
เรื่องการรักษาฉินมั่วในค่ายทหารถูกแพร่กระจายไปทั้งเมืองหลวง
อีกทั้งยังมีคนขุดคุ้ยเรื่องราวเก่าๆ ขึ้นมาจนรู้ว่าแม่ของนางคือหมอเทวดาเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวง
หากเพียงแค่เข้าวังเพื่อรักษาอาการของเสด็จพ่อ เช่นนั้นเขาคงไม่กังวล
แต่เรื่องนี้กลับเป็นไท่จื่อที่เสนอขึ้น
เขาอดที่จะกระวนกระวายไม่ได้
“โอ้? หม่อมฉันมีความรู้เรื่องพิษเพียงหางอึ่งเท่านั้น อีกทั้งยังไม่รู้จักวิธีการรักษาโรคอื่น”
ความสงสัยปรากฏขึ้นในใจของหลินเมิ้งหยา
แต่ก่อนนางพยายามปิดบังเรื่องของตนเองและก่อตั้งร้านสามสหายขึ้น
ทว่าหลังจากช่วยชีวิตฉินมั่วแล้ว เรื่องกลับถูกกล่าวขานออกไปจนมิอาจยับยั้งได้
“เรื่องนั้น….ข้าจะลองไปคุยดู เจ้าอย่ากังวลไปเลย ที่ข้าบอกเจ้าก็เพราะอยากให้เจ้าวางแผนเอาไว้แต่เพียงเท่านั้น”
อันที่จริงหลงเทียนอวี้เองก็อยากให้หลินเมิ้งหยาเข้าวังเพื่อรักษาอาการของฮ่องเต้
ฮ่องเต้ประชวรติดเตียงมานานหลายปีแล้ว เขาเองก็ไม่ได้เจอเสด็จพ่อมานานมาก
เขาเคยเค้นถามหมอหลวงว่าตกลงแล้วเสด็จพ่อประชวรด้วยโรคอันใด
ทว่าหมอหลวงกลับบอกว่าเป็นอาการเจ็บป่วยจากโรคที่เคยเป็นมา ดังนั้นร่างกายจึงอ่อนแอ
หากมิใช่เพราะผลการตรวจชีพจรของเสด็จพ่ออยู่ที่ตำหนักของฮองเฮาแล้วล่ะก็ ป่านนี้เขาคงหาวิธ
