ปกติแล้วคนชราเช่นใต้เท้าฉินควรกลับไปใช้ชีวิตผาสุกอยู่ที่บ้าน
“ขอบคุณท่านลุงฉินมาก เช่นนั้นข้ากับท่านอ๋องจะตั้งตารอพบท่านนะเจ้าคะ”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ฉินสวี่รู้สึกปลื้มปีติ
รู้จักเคารพ มีมารยาท รู้จักรุกรู้จักถอย วิชาแพทย์เก่งกาจเกินคน สกุลหลินช่างมีวาสนายิ่งนัก
“ตอนนี้ก็มืดแล้ว ข้าอยู่ที่ค่ายทหารอย่างมิสมควรมาหนึ่งวันเต็ม ท่านลุงฉิน เช่นนั้นพวกข้าขอตัวกลับก่อน”
นับตั้งแต่เมื่อคืนวานที่ขี่ม้ามายังที่นี่จนกระทั่งตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งวันเต็มแล้ว
พี่ชายควบคุมเหตุการณ์วุ่นวายภายนอกได้แล้ว
หากยังอยู่ที่นี่ต่อไป เกรงว่าจะไม่เหมาะสม
“พ่ะย่ะค่ะ อีกไม่กี่วันพวกเขาก็สามารถเข้าเมืองหลวงได้แล้ว ท่านแม่ทัพ ข้าต้องขอฝากฉินมั่วกับท่านแล้ว”
หลินหนานเซิงพยักหน้า ฉินมั่วมิใช่เพียงคนที่เข้ามาช่วยชีวิตเขา แต่เขายังเป็นสหายสนิท
แน่นอนว่าเขาจะต้องดูแลฉินมั่วให้ดีที่สุด
“เสี่ยวหยา เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี อีกไม่กี่วันท่านพ่อก็จะมาถึงแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นพวกเราค่อยมารวมตัวกันใหม่”
หลินหนานเซิงยังคงเป็นห่วงน้องสาวของตนเอง ดังนั้นเขาจึงกำชับอีกครั้ง
เมื่อก่อนตอนที่นางยังสติเลอะเลือน นางมักจะถูกซ่างกวนฉิงกลั่นแกล้ง
เขาและท่านพ่อต่างเป็นกังวล
ทว่าแม้ตอนนี้สติสัมปชัญญะของนางกลับมาครบถ้วนแล้ว เขากลับยิ่งเป็นห่วง
บนโลกใบนี้ยังมีคำสุภาษิตที่ว่าไม้เด่นเกินไพร ลมพัดหักโค่น
น้องสาวของเฉลาดเฉลียวยิ่งนัก เมือ
