งหลวงมีแต่เสือสิงห์จิ้งจอก คนเหล่านั้นอาจไม่ประสงค์ดีกับนาง
“เจ้าค่ะ ข้ารู้ หากท่านพ่อกลับมา ข้าจะไปต้อนรับท่านด้วยตัวเอง”
เวลาที่ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้ากันหาได้ยากยิ่ง
หลินเมิ้งหยายิ้ม ก่อนจะขึ้นไปบนรถม้าที่พี่ชายเตรียมไว้ให้
นางบอกลาหลินหนานเซิง ก่อนจะเดินทางออกจากค่ายทหาร
โชคดีที่ช่วงนี้มีคนเข้าออกค่ายทหารค่อนข้างมาก ดังนั้นพวกหลินเมิ้งหยาจึงมิได้เป็นจุดสนใจของผู้อื่น
“นายหญิง หลังจากกลับไปแล้วท่านนอนหลับพักผ่อนหน่อยเถิดนะเจ้าคะ ท่านเหนื่อยมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว”
ป๋ายจีนวดขาให้หลินเมิ้งหยา แม้คนอื่นจะไม่เห็น แต่พวกนางเห็นสิ่งที่หลินเมิ้งหยาทำทั้งหมดดี
ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาที่หลับตาอยู่ผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่
สาวใช้ทั้งสี่สบตากัน ก่อนจะหัวเราะออกมา
นายหญิงคงเหนื่อยมากจริงๆ
ความรู้สึกอ่อนล้าแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง
เปลือกตาหนักอึ้ง แม้นางจะพยายามลืมตาสักเท่าไหร่ก็ไม่อาจทำได้
นางเหนื่อยมาก…เหนื่อยเหลือเกิน นางอยากหลับไปตลอดกาล
“เจ้าเด็กน้อย! เจ้าเด็กน้อย! เลิกนอนเถิด ตื่นได้แล้ว”
เสียงของชิงหูดังขึ้นที่ข้างหู
สติของหลินเมิ้งหยาเริ่มกลับมา
นางมิได้อยู่บนรถม้าโคลงเคลงอีกต่อไป ตอนนี้นางอยู่ในห้องนอนของตำหนักหลิวซิน
“ข้า…หลับไปนานขนาดไหน?”
หันหน้า มองดูใบหน้าเปื้อนยิ้มอันแสนคุ้นเคยของชิงหู
“เจ้าหลับสนิทเหมือนแมวเซานานกว่าหนึ่งคืนแล้ว คงเพราะรู้สึกเหนื่อยเจียนตาย เมื่อวานข้าแบกเจ
