่ได้เห็นคือใบหน้างดงามตราตรึงใจ
บางทีอาจเพราะช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง หลินเมิ้งหยาจึงผอมลงมาก
ใบหน้าที่เคยกลมเล็กน้อยกลับซูบตอบ
แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงแย้มยิ้มร่าเริง
แม้หน้าต่างจะถูกเปิดออก ทว่าอุณหภูมิภายในห้องกลับอบอุ่น
น้อยครั้งนักที่หลินเมิ้งหยาจะสวมใส่ชุดอย่างเป็นทางการ ชุดสีม่วงปักลายดอกป๋ายหลี่ขับให้ผิวของนางยิ่งขาวผ่องกว่าเดิม
บนศีรษะสวมใส่เครื่องประดับหรูหราลายผีเสื้อ
เมื่อเทียบกับหญิงสาวเมื่อครึ่งปีก่อนแล้ว หญิงสาวตรงหน้ามีความสุขุมและน่าเกรงขามกว่ามาก
“เชิญท่านอ๋องเสด็จเข้ามาข้างในเถิดเพคะ ยังมีเวลาอีกเล็กน้อยกว่าทหารหลวงจะเคลื่อนทัพเข้ามา”
ยกยิ้มอ่อนหวาน หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเจือความรู้สึกห่างเหินเล็กน้อย
ห้าวันแล้วที่นางไม่ได้เจอหลงเทียนอวี้
ไม่รู้ว่าเพราะทั้งสองคิดเห็นตรงกันหรือกำลังขุ่นเคืองอยู่กันแน่ ดังนั้นจึงไม่มีใครยอมมาหาอีกฝ่ายก่อน
หากมิใช่เพราะได้รับพระราชโองการจากฮองเฮาว่าให้หลงเทียนอวี้กับไท่จื่อออกมาต้อนรับทัพของทหารหลวงแล้วล่ะก็ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้พบหน้ากันอีกครั้งตอนไหน
