กเขาจับตามองลูกน้องของตนเองเอาไว้
จากนั้นนางจึงแอบออกมาหาหลักฐาน หนึ่งก็เพื่อป้องกันมิให้ใครเข้ามาทำลายหลักฐาน สองก็เพื่อทำให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน
“เอาของพวกนี้ไปให้ท่านพี่เจ้าก็พอแล้ว เจ้าเด็กน้อย พวกเรารีบกลับกันดีกว่า”
หลังจากผ่านเหตุการณ์ความเป็นความตายมา สาวงามอย่างหลินเมิ้งหยากลับกลายเป็นตุ๊กตาเปื้อนโคลนไปเสียแล้ว
ใบหน้าขาวนวลเต็มไปด้วยฝุ่นขี้เถ้า
“อืม ได้ ข้าจะนำของพวกนี้ไปมอบให้ท่านพี่”
ชิงหูใช้แขนเสื้อเช็ดใบหน้านวลอย่างเบามือเสมือนเขาทำมันอย่างเคยชิน
หลินเมิ้งหยายกยิ้ม สำหรับนาง ฐานะของชิงหูแทบไม่ต่างอะไรจากหลินหนานเซิงเลย
ทว่าเมื่อภาพตรงหน้าตกอยู่ในสายตาของชายอีกสองคน จู่ๆ บรรยากาศพลันเปลี่ยนไป
“ทั้งที่อยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย แต่กลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แสดงกิริยาออดอ้อนกับเจ้านักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋นั่นอย่างโจ่งแจ้ง พี่สาม ชายาของท่านดูจะมีความสุขเสียเหลือเกิน”
หลงชิงหานที่รีบตามมาตั้งใจเข้ามายืนพูดข้างๆ หลงเทียนอวี้
หลงเทียนอวี้เพียงชำเลืองมองเขาเล็กน้อย ทว่าสายตายังคงเหมือนเดิม
ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับชิงหู หากเขาที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกับนางทุกวันคืนยังไม่รู้แล้วล่ะก็ เช่นนั้นแสดงว่าเขาคงเป็นคนตาบอด
ยิ่งไปกว่านั้น….
เขาหมุนตัว สาวเท้ายาวๆ ออกไป หลงชิงหานยังคงไม่ยอมแพ้ เขารีบตามหลังหลงเทียนอวี้แล้วเอ่ยวาจาเชือดเฉือนดั่งใบมีดสำทับ
“พี่สาม หากนางสนใจท่าน สนใจตำแหน่งพระชายา
