“ไม่ต้องถามแล้ว ข้าจะไปดูเอง”
ชิงหูดันตัวหลินเมิ้งหยาไปเบื้องหลัง ก่อนจะเดินเข้าไป
แม้สถานการณ์ภายในค่ายจะวุ่นวาย แต่เพราะมีกำลังพลเป็นจำนวนมาก อีกทั้งยังมีหิมะตก
ดังนั้นเปลวเพลิงจึงถูกสกัดได้ในไม่ช้า หลินเมิ้งหยาเดินผ่านค่ายเข้าไปอย่างระมัดระวัง ด้านนอกไม่มีปัญหาอะไร คาดว่าเปลวเพลิงจะต้องลุกโหมมาจากด้านในอย่างแน่นอน
กระโจมหลักและบริเวณรอบๆ ล้วนถูกเผาไหม้จนเหลือแต่ตอ หลินเมิ้งหยานิ่งอึ้งราวกับคนโง่
ดูเหมือนกระโจมหลักและกระโจมของฉินมั่วจะถูก “ให้ความสำคัญ” เป็นอย่างดี
คนกลุ่มนี้บังอาจยิ่งนัก พวกเขากล้าลอบวางเพลิงได้แม้ในค่ายทหาร
ดูเหมือนจะอยากให้ฉินมั่วตายคาที่
“คนเล่า? ฉินมั่วอยู่ที่ไหน?”
หลินเมิ้งหยายึดตัวทหารคนหนึ่งเอาไว้แล้วเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ
ชายคนนั้นรู้สึกหมดความอดทน แต่เมื่อเห็นว่านางคือหลินเมิ้งหยา สีหน้าดีใจอย่างสุดซึ้งพลันปรากฏขึ้น
“คุณหนูใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว! ท่านแม่ทัพรอท่านจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้วขอรับ เชิญท่านมากับข้าทางนี้เถิด”
นางเดินตามหลังนายทหารไป
เมื่อมาถึงด้านในสุด นางไม่เห็นกระโจมที่ถูกไฟไหม้อีก
หัวใจของหลินเมิ้งหยาเต้นเป็นจังหวะกระหน่ำ
ร่างกายของฉินมั่วไม่อาจถูกเคลื่อนย้ายได้
หากตำแหน่งของเข็มคลาดเคลื่อน นางไม่อยากนึกถึงผลที่ตามมา
กระโจมที่อยู่ด้านในสุดมีการตรึงกำลังทหารเอาไว้อย่างแน่นหนา
เพียงได้เห็นหลินเมิ้งหยา พวกเขารีบแหวกทางให้
หลินเมิ้งหยาวิ่งเข้าไปด้านใน
