นางเห็นกลุ่มคนยืนล้อมเตียงของฉินมั่วเอาไว้ ใบหน้าของสาวใช้ทั้งสี่เปรอะเปื้อนราวกับลูกแมวเปื้อนโคลน แต่ถึงกระนั้นก็ยังพยายามทำงานของตนเองอย่างสุดความสามารถ
“คุณหนูใหญ่มาแล้ว หลบไปเร็ว”
ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ร้องตะโกน แต่เสียงนั้นทำให้ทุกคนแหวกทางให้นางอย่างรวดเร็ว
หลินเมิ้งหยาแทรกตัวเข้าไป ทว่าร่างกายของฉินมั่วเริ่มมีสีม่วงช้ำ
“พระชายา! ลูกชายของกระหม่อมเป็นเช่นไรบ้าง? เข็ม…เข็มถูกคนดึงออกไปแล้ว”
ใต้เท้าฉินใกล้จะสิ้นสติเต็มที ตอนที่มีเสียงร้องตะโกนว่าไฟไหม้ เขาวิ่งออกไปดูแค่เพียงครู่เดียวเท่านั้น
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อกลับมาอีกครั้ง เข็มที่ถูกฝังอยู่บนร่างกายของลูกชายตนเองจะหายไป
ใครกันที่ใจดำอำมหิตเช่นนี้ พวกเขาไม่คิดอยากให้สกุลฉินมีทายาทสืบสกุลกระนั้นหรือ?
“ไม่เป็นไร พระชายา กระหม่อมใช้วิชาลับของตระกูลยับยั้งการแพร่กระจายพิษเอาไว้ ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วโมงพ่ะย่ะค่ะ”
คิดไม่ถึงเลยว่าไท่อีชิวอวี้จะเป็นฝ่ายพูดขึ้น
มองดูสีหน้าขาวซีด หลินเมิ้งหยารู้ในทันทีว่าวิชาลับนี้จะต้องส่งผลกระทบต่อหัวใจอย่างแน่นอน
“เอายาที่ข้าผสมไว้เข้ามา พวกเจ้าจงรีบนำมันไปต้ม ที่เหลือข้าจะจัดการเอง”
หลินเมิ้งหยาหยิบหญ้าชิงหลิงออกจากวงแขน เช็ดเล็กน้อย ก่อนจะยัดเข้าปาก
“เจ้าเด็กน้อย! มันไม่ใช่ของกินนะ”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงร้องห้ามของชิงหู ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาก็ยับยู่ยี่ประหนึ่งซาลาเปา
อา! ขมจัง!
แต่ส่วนสำค
