้ถูกโจมตีแต่อย่างใด หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง พวกเขามาถึงหน้าผานอกเมืองได้อย่างราบรื่น
หลินเมิ้งหยากระโดดจากหลังม้า รับดาบที่ชิงหูมอบให้ ก่อนจะฟาดฟันกองหิมะสูงหนา
“พวกเจ้าจงไปช่วยพระชายาแหวกทาง”
หลินขุยออกคำสั่ง ทว่าหลินเมิ้งหยากลับร้องห้าม
“ข้าทำเองดีกว่า หากต้นสมุนไพรโผล่ออกมาแล้วถูกพวกเจ้าตัดทิ้ง ข้ากลัวจะหาอีกไม่เจอ”
เหตุเพราะหิมะที่ทับถมกันเป็นจำนวนมาก ดังนั้นการค้นหายาสมุนไพรจึงยิ่งยากกว่าเดิม
ยิ่งสายลมพัดกระโชก ใบหน้าและฝ่ามือของนางก็ยิ่งแดงก่ำ
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่สนใจแสวงหาความอบอุ่นในตอนนี้ คุกเข่าลงบนพื้นแล้วพยายามเฟ้นหาอย่างขะมักเขม้น
ท่านอาจารย์บอกว่าหญ้าชิงหลิงมักเกิดอยู่ในบริเวณหน้าผาสูงชัน จะต้องเป็นสถานที่ที่มีดินสองส่วนและหินแปดส่วน
นางอยู่ใกล้กับหน้าผามากขึ้นทุกที ชิงหูและหลินจงอวี้ขยับตัวเข้าใกล้นางเพื่อคอยปกป้อง
“ไอหยา! เจอแล้ว!”
ในที่สุดนางก็เจอหญ้าชิงหลิง หลินเมิ้งหยาผุดลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าบริเวณที่นางกำลังยืนอยู่ใกล้หน้าผามากขึ้นทุกที
เหตุเพราะจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน อาการหน้ามืดพลันกำเริบ ร่างกายก้าวขยับไปข้างหน้าอย่างไม่ทันระวัง
“ระวัง!”
ชิงหูกระโดดเข้าไป หลินเมิ้งหยาที่กำลังจะตกจากหน้าผาถูกชิงหูดึงตัวกลับมาได้อย่างทันท่วงที
โอบกอดนางไว้ พวกเขากลิ้งหลุนๆ บนหิมะสีขาว หัวใจของทุกคนแทบกระเด็น
“เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ!”
เมื่อเห็นว่าหลินเม
