าเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าหลินขุย
มองดูร่างกายที่ถูกแมลงกัดแทะ หลินเมิ้งหยาอดที่จะรู้สึกตกตะลึงไม่ได้
ท่านอาจารย์เก่งกาจยิ่งนัก เพราะเหตุนี้ตอนที่มอบขวดบรรจุยาหมื่นพิษพันอสูรมาให้นาง เขากำชับว่านางจะต้องพกยากันแมลงปี้ฉงตานอยู่เสมอ
“พระชายา นี่คือ…”
อาศัยอยู่ในจวนมานาน ล้วนเห็นเหตุการณ์ฆ่าฟันกันมาอย่างมากมาย ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเหตุการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้
ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน ลอบมองพระชายาที่อยู่ข้างกายนิ่ง
เพราะเหตุนี้คนในจวนต่างพากันเอ่ยว่าพวกเขายอมทำผิดต่อพระพุทธเจ้าดีกว่าทำให้พระชายาต้องขุ่นเคืองพระทัย
“ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงแค่วางยาพิษเท่านั้น จริงสิ ทางฝั่งนั้นเป็นเช่นไร?”
คิ้วของหลินขุยขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเอ่ยตอบ
“มือลอบสังหารถูกพวกเราจัดการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะตามท่านอ๋องมาเดี๋ยวนี้ พระชายาได้โปรดรอสักครู่”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกว่าหลินขุยที่เคยทำตัวสนิทสนมกับนางจึงพยายามรักษาระยะห่างเอาไว้
บางทีอาจเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่กระมัง
คิดไปคิดมาสุดท้ายหลินเมิ้งหยาเลือกไว้ชีวิตชายชุดดำคนนั้นเอาไว้
แต่เพราะพวกเขาถูกวางยาที่มีประสิทธิภาพรุนแรง ดังนั้นอาการคันจึงเกาะกินที่หัวใจ หลินเมิ้งหยาไม่มีทางเลือก นางจึงป้อนยาเหมิงฮั่นที่มีฤทธิ์รุนแรงเช่นกันเพื่อถอนพิษ
“พี่สาว”
“เจ้าเด็กน้อย”
คนแรกที่มาถึงคือสองหนุ่มที่สนิทสนมกับนางที่สุด…หลินจงอวี้และชิงหู
แม้ร่า
