ุดดำด้วยสายตาเย็นชาอย่างไม่กลัวเกรง
“ฆ่า!”
เมื่อเห็นว่าโน้มน้าวไม่ได้ผล เหล่าชายชุดดำจึงหมดความอดทน
หลังจากออกคำสั่ง ชายชุดดำมากมายเข้ามาล้อมพวกเขาเอาไว้
เหล่าทหารหาญมิเอ่ยสิ่งใด จับอาวุธของตัวเองให้มั่นแล้วพุ่งตัวออกไปปะทะ
ชั่วขณะนี้ เสียงฟาดฟันของดาบพลันดังขึ้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งผืนป่า
“ท่านอ๋องรีบไปเร็วเข้า”
หลงเทียนอวี้ยังคงขวางหน้าหลินเมิ้งหยาเอาไว้ ทว่าหลินเมิ้งหยาอยากให้หลงเทียนอวี้ไปก่อน
แม้แต่เหล่าทหารของสกุลหลินยังต้องเสียแรงอย่างมาก เกรงว่าคราวนี้นางจะประสบโชคร้ายมากกว่าโชคดี
“ไม่ต้องห่วง”
ออกแรงต้านชายชุดดำที่พุ่งเข้ามา ฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาทำให้หลงเทียนอวี้รู้สึกยุ่งยาก
มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา คิดอยากตรวจสอบตัวตนของชายชุดดำ แต่กลับพบว่าคนเหล่านี้ไม่เหมือนคนที่เขาเคยเจอมาก่อน
ครุ่นคิด บางทีคนเหล่านี้อาจจะเป็นพวกเดียวกันกับคนที่ลอบสังหารหลินหนานเซิง
แต่เพราะความกล้าหาญของเหล่าทหารสกุลหลิน ดังนั้นทหารเหล่านี้จึงเอาตัวรอดได้
“จับตัวหลินเมิ้งหยาเอาไว้ ต่อให้ตายก็ต้องเอาตัวนางมาให้ได้”
เป้าหมายของพวกเขาคือหลินเมิ้งหยา
ดังนั้นหลงเทียนอวี้และหลินจงอวี้ซึ่งกำลังปกป้องนางต้องออกแรงมากขึ้น
มือกุมมีดด้ามสั้นที่พี่ชายมอบให้เอาไว้แน่น
หากนางถูกจับตัวได้แล้วล่ะก็ นางยอมตายดีกว่าปล่อยให้คนเหล่านี้มีโอกาสเอาตัวนางมาข่มขู่
“เจ้าอยู่ที่นี่ จำเอาไว้ ตั้งสติให้มั่น”
ดั
