หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า แม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยาก แต่ถึงกระนั้นก็มิได้ยากเกินแก้
เหลือบมองทางแขนของป๋ายซ่าวอย่างไม่ตั้งใจ สายตาสะดุดเข้ากับกำไลหยกสีเขียวมรกตสวยงาม สีสันของกำไลข้อมืออันนั้นรับกันได้ดีกับผิวสีขาวดุจหิมะของป๋ายซ่าว
“ช่วงนี้ข้าเห็นเจ้ายุ่งมาก หรือให้ข้าส่งคนไปช่วยแบ่งเบาภาระของเจ้าจะดีกว่าหรือไม่?”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยามิได้ใส่ใจคำพูดของป๋ายจี
นางยังคงเชื่อใจป๋ายซ่าว
แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อยากให้คนที่ตนเองเห็นว่าเป็นพี่น้องต้องมีเรื่องปิดบังกัน
ป๋ายซ่าวมิได้หลบตาหลินเมิ้งหยา อีกทั้งยังไร้ซึ่งท่าทางลุกลี้ลุกลน สายตาของนางบังเกิดความอ่อนโยน
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ผ่านช่วงวันงานเทศกาลฤดูหนาวไปก็คงดีขึ้นแล้ว ข้าไม่เหมือนพวกนาง สิ่งที่พอทำได้ก็คือการแบ่งเบาภาระเหล่านี้ของนายหญิง”
หลินเมิ้งหยาส่งยิ้มตอบ บางทีป๋ายจีอาจคิดมากเกินไป
รออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหลินหนานเซิงก็กลับมา ทว่ายังคงไร้วี่แววของคนทั้งสามที่กลับไปเอายาในเมืองหลวง
ท้องฟ้าทางฝั่งทิศตะวันออกเริ่มปรากฏแสงเรืองๆ ให้เห็น ขณะที่หลินเมิ้งหยากำลังสะลึมสะลือ นางฟุบตัวหลับภายใต้อ้อมแขนของพี่ชาย
“ป๋ายจื่อ คุณหนูของเจ้าหลับง่ายดายเช่นนี้เชียวหรือ?”
หลินหนานเซิงมองน้องสาวที่หลับสนิทในอ้อมกอด ดวงตาเผยให้เห็นความสงสัย
ตอนเด็กนางมิใช่คนสงบเสงี่ยมเรียบร้อย
เมื่อโตขึ้นมา นางนอนหลับแทบจะไม่เป็นเวลา
ทว่าเวลาผ่านไปเพียงไม่นา
