น นางกลับหาวอยู่เสมอ อีกทั้งยังมีท่าทางเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลา
“เจ้าค่ะ ตอบคุณชายใหญ่ นายหญิงมักจะหลับง่ายเช่นนี้เสมอ เหตุเพราะนายหญิงเคยผ่านการเจ็บป่วยครั้งใหญ่มาก่อนจึงมีอาการเช่นนี้”
“ป่วย? เกิดอะไรขึ้น?”
ขมวดคิ้วแน่น ตอนแรกเขาคิดว่าน้องสาวที่เป็นถึงชายาอวี้จะอยู่อย่างสุขสบาย ดังนั้นความสงสัยจึงเพิ่มพูนมากขึ้น
หรือน้องสาวของเขาต้องตกที่นั่งลำบากในจวนแห่งนั้น?”
“คือว่า…”
จู่ๆ ป๋ายจื่อก็รู้สึกตัวว่าตนเองพลาดไปแล้ว ขณะที่กำลังคิดหาข้ออ้าง โชคดีที่ป๋ายจีเป็นฝ่ายเข้ามารับหน้าแทน
“ตอนที่ไปล่าสัตว์กับท่านอ๋องเป็นครั้งแรก นายหญิงไม่ทันระวังจึงตกจากหลังม้า จากนั้นต้องพักรักษาตัวอยู่หลายวันกว่าอาการจะดีขึ้นเจ้าค่ะ”
แม้จะยังมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่เพราะคำอธิบายของป๋ายจี หลินหนานเซิงจึงรู้สึกโล่งใจ
เพราะแบบนี้นี่เอง เด็กคนนี้กลัวม้ามาตั้งแต่เด็ก
“บาดเจ็บสาหัสหรือไม่?”
ป๋ายยิ้ม ก่อนจะตอบ
“คุณชายใหญ่โปรดวางใจ นายหญิงได้รับการรักษาจากหมอในวังหลวง ฉะนั้นจึงมิได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่อย่างใดเจ้าค่ะ ไท่อีบอกว่าอาการบาดเจ็บรุนแรงถึงกระดูกจึงต้องพักรักษาตัวก่อนสักระยะเจ้าค่ะ”
นับตั้งแต่สาวใช้ทั้งสี่ของหลินเมิ้งหยาปรากฏตัว หลินหนานเซิงลอบสังเกตอยู่เสมอ
นอกจากป๋ายจื่อที่เขารู้จักมานานแล้ว อีกสามคนที่เหลือล้วนมีความโดดเด่นเฉพาะตัว พวกนางเป็นคนที่หาได้ยากยิ่ง
เมื่อมีพวกนางคอยดูแลน้องสาว เขาเองก็รู้สึกสบายใจ
