สายตาอ่อนโยนหันมาทางน้องสาวในอ้อมกอด ความอบอุ่นปรากฏขึ้นในหัวใจ
โชคดีที่นางอยู่อย่างสุขสบาย
“กลับมาแล้ว! นายหญิง ท่านอ๋องกับนายน้อยอวี้กลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”
จู่ๆ เสียงของป๋ายซ่าวพลันดังขึ้น หลินเมิ้งหยาตกใจตื่น ยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะพบว่าท้องฟ้าด้านนอกสว่างจ้าแล้ว
“กลับมาแล้ว? ดีจริง!”
ลุกขึ้นจากอ้อมกอดของพี่ชาย แต่เพราะอาการหน้ามืดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้นางทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง
นวดหว่างคิ้ว เมื่อคืนยุ่งวุ่นวายตลอดทั้งคืน นางจึงลืมกินอาหารไปเสียสนิท
ชายหนุ่มทั้งสามที่พุ่งเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือหลินเมิ้งหยาที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดของชายแปลกหน้า
แม้จะเป็นพี่ชายของนางแต่สายตาของพวกเขาทั้งสามล้วนมีความรู้สึกแตกต่างกันออกไป
“เป็นอะไรไป? ป๋ายจื่อ รีบไปเอาของกินมาให้คุณหนูเร็ว”
หลินหนานเซิงรู้จักน้องสาวของตนเองดี เขาจึงรู้สึกเอ็นดูนางมาก
“เจ้าค่ะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ป๋ายจื่อรีบลุกขึ้นเพื่อไปหาอาหาร ทว่าทั้งสามคนกลับหยิบอาหารร้อนๆ ออกจากวงแขนอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนจะยื่นให้หลินเมิ้งหยา
ในมือของหลินจงอวี้คือซาลาเปาไส้เนื้อที่กำลังส่งกลิ่นหอมฉุย ในมือของชิงหูคือขนมปังรสชาติหอมหวาน
ทว่าสายตาของหลินเมิ้งหยากลับถูกอาหารในมือของหลงเทียนอวี้ดึงดูด
มือหนาถือน่องไก่เคลือบซอสเอาไว้
หลินเมิ้งหยาไม่สนใจสิ่งรอบข้าง นางรับน่องไก่ไปกัด น้ำซอสที่เคลือบไก่พลันส่งรสชาติหอมหวานเต็มปากเต็มคำ
“ฮือ ฮ
