ือ อุดอ๊ายอ้องไอ่อ้ออาอ่อยอี้อุด (สุดท้ายน่องไก่ก็อร่อยที่สุด)”
หลงเทียนอวี้หันไปสบตาชายหนุ่มอีกสองคน ร่องรอยของความพึงพอใจปรากฏขึ้นในสายตา
ดูสิ สุดท้ายน่องไก่อบใบบัวของเขาก็ทำให้หลินเมิ้งหยาพอใจที่สุด
ทว่าหลินเมิ้งหยาที่กำลังกัดกินอาหารโดยมิได้สนใจสิ่งรอบข้างกำลังทำให้ชายทั้งสามจ้องมองกันด้วยสายตาห้ำหั่น
ท่ามกลางสายตาเงอะงะของสาวใช้ทั้งสี่ หลินเมิ้งหยากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเข้าไปมากกว่าทุกครั้ง
ลูบหน้าท้องของตนเองด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“เอาล่ะ ตอนนี้ถึงเวลาทำงานแล้ว”
นางหมุนตัว ปัดกระโปรงตนเองเบาๆ เพื่อไล่ฝุ่น ก่อนจะเดินเข้ากระโจมไปและทิ้งพวกคนเงอะงะเอาไว้ทางด้านหลัง
“เสี่ยวหยานาง…กินมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
หลินหนานเซิงขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เขาไม่ยักจำได้ว่าน้องสาวของตนมีกระเพาะใหญ่โตถึงเพียงนี้
“น่าจะเพราะหิวมากน่ะเจ้าค่ะ ป๋ายจื่อ พวกเราเข้าไปช่วยกันเถิด”
ป๋ายจีมีปฏิกิริยาเร็วที่สุด นางรีบพาสาวใช้เข้าไปในกระโจม
เพราะกินอิ่มมากเกินไป หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกอยากอาเจียนเล็กน้อย
สายตาปกติของนางพลันหายไป คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น พยายามอย่างยิ่งไม่ให้ตัวเองอาเจียนออกมา
ช่วงนี้ร่างกายของนางแย่ลงเรื่อยๆ
เพราะฤทธิ์ยาจึงทำให้นางกินได้มากขึ้น
แต่นางรู้ดียิ่งกว่าใคร แม้นางจะพยายามกินเข้าไปมากมายขนาดไหน ทว่าร่างกายของนางกลับผอมลงเรื่อยๆ
น่าขำชะมัด หากเป็นชาติก่อน นางน่าจะต้องกังวลเกี่ยวกับรูปร
