่างของตนเอง
มองดูแขนเล็กๆ ของตนเอง นางรู้ดีว่าหากยังไม่ถอนพิษออกจากร่าง สักวันหนึ่งนางจะอ่อนแรงลง จากนั้นคงหลับไม่ตื่นอีกต่อไป
ยาพิษเหล่านี้รบกวนจิตใจของนางอยู่เสมอ ไม่มีอาการเจ็บปวดหรือคัน แต่กลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
ตบหน้าตัวเองเพื่อรวบรวมสมาธิ
บนโต๊ะคือยาที่ทั้งสามคนห่อผ้ามาให้
แม้นางจะมิได้บอกปริมาณ แต่พวกเขาก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องซื้อมามากมายขนาดนี้เลยนี่นา
หลินเมิ้งหยาเปิดออกดู คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาทั้งสามคนจึงไม่ได้ซื้อหญ้าชิงหลิงมา
“เป็นอะไรไป? พวกเราซื้อมาผิดหรือ?”
มองเห็นสายตาสงสัยของหลินเมิ้งหยา ชิงหูจึงรีบเอ่ยถาม
“ไม่ พวกเจ้ามิได้ซื้อมาผิด แต่ข้าลืมบอกไปว่าหญ้าชิงหลิงเป็นสมุนไพรที่หาได้ทั่วไป แต่เพราะพวกมันเติบโตบนหน้าผา ฉะนั้นร้านขายยาจึงรู้สึกว่าได้ไม่คุ้มเสีย ดังนั้นจึงมิได้เก็บยาชนิดนี้เอาไว้ในคลัง”
หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกว่ากำลังตกที่นั่งลำบาก แม้ว่ายาถอนพิษจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับสมุนไพรชนิดนี้ ทว่าก็ไม่สามารถขาดไปได้เช่นเดียวกัน
นางควรทำเช่นไร?
“หญ้าชิงหลิง? ข้าจำได้ว่าตัวยาของเสด็จพ่อมีสมุนไพรชนิดนี้อยู่ ดังนั้นไท่อีจึงกว้านซื้อสมุนไพรชนิดนี้ไปจนหมด”
คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น หลงเทียนอวี้ส่งเสียงขรึม
หากหมู่เฟยยังอยู่ในวัง เขาก็ยังพอที่จะเข้าไปนำออกมาได้
ทว่าตอนนี้ยังเป็นเวลารุ่งสาง ยิ่งไปกว่านั้น ฮองเฮาและไท่จื่อกำลังระแวงเขาอยู่
พวกเขาไม่มีทางให้ยา
