สมุนไพรแก่เขาง่ายๆ
กว่าเขาจะได้ยาสมุนไพรกลับมา เกรงว่าฉินมั่วคงตายไปแล้ว
“ไม่เป็นไร ช่วงฤดูหนาวน่าจะยังมี เข้ามา เตรียมม้าให้ข้า ข้าจะไปเก็บยา”
หญ้าชิงหลิงมีสรรพคุณพื้นฐานที่สำคัญที่สุด
แม้สมุนไพรตัวอื่นจะเหี่ยวเฉาในฤดูนี้ ทว่าหญ้าชิงหลิงกลับยังคงบานสะพรั่ง
“ไม่ได้ เสี่ยวหยา พี่จะไปเอง เจ้าบอกพี่มาว่าหน้าตามันเป็นเช่นไร”
หลินหนานเซิงรีบคว้าข้อมือของน้องสาวตนเองเอาไว้ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้า
ในฤดูหนาว หญ้าชิงหลิงมีรูปลักษณ์ไม่ต่างอะไรจากหญ้าทั่วไป นอกจากนางแล้วก็ไม่มีใครสามารถแยกออก
หากหามาผิด เช่นนั้นชีวิตของฉินมั่วจะตกอยู่ในอันตราย
“ท่านพี่ ข้าจะเอายากลับมาให้ได้ พวกเจ้าคอยอยู่ที่นี่ดูแลคุณชายฉิน”
หลินหนานเซิงคิดอยากรั้งนางไว้ ทว่ามือหนาข้างหนึ่งกลับยื่นเข้าไปจับบังเหียนม้าตัวที่หลินเมิ้งหยาจะขี่
“ข้าจะปกป้องนางเอง”
เอ่ยเพียงสั้นๆ ทว่าสายตาของหลงเทียนอวี้ที่สบมองหลินหนานเซิงกลับแน่วแน่เป็นอย่างมาก
“เช่นนั้น…ก็…ก็ได้ ข้าจะส่งทหารไปปกป้องพวกท่าน ท่านอ๋องอวี้…ข้ามีน้องสาวเพียงคนเดียว”
สบตากันเพื่อสื่อความคิด การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยามองหน้าพี่ชายของตนเอง พยักหน้า ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนหลังม้า
คนที่กระโดดขึ้นตามไปคือหลงเทียนอวี้ มือทั้งสองข้างกุมบังเหียนและโอบร่างของหญิงสาวเอาไว้
“ย่ะ!” กระแทกท้องม้าเบาๆ ทั้งสองหายลับไปจากลานสายตาของคนทั้งหลาย
ทหารที
