่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีตามหลังพวกเขาไป
ชิงหูและหลินจงอวี้ไม่พูดอะไร แต่ขี่ม้าตามพวกเขาไปในทันที
คนกลุ่มใหญ่หายไปในชั่วพริบตา หลินหนานเซิงรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก
คนที่เข้ามาลอบสังหารเขามีฝีมือและโหดเหี้ยมอำมหิต
หากต้องการเพียงชีวิตเขา เช่นนั้นหลังจากทำร้ายฉินมั่วเสร็จแล้วคงไม่รีบหนีไป
หากเป็นไปตามการคาดเดาของเขา พวกหลินเมิ้งหยาจะต้องกลับมาอย่างไม่ราบรื่นแน่นอน
หันมองสหายที่ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตายบนเตียง เขาทำได้เพียงหวังว่าน้องสาวของตนเองจะปลอดภัย
“ที่นี่เป็นเขตอาศัยของพวกชาวบ้านมิใช่หรือ? เหตุใดจึงเงียบสงัดเช่นนี้?”
สายตาของหลินจงอวี้กวาดมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง กระซิบถามชิงหู
หากคิดจะไปเอายา เช่นนั้นพวกเขาจะต้องผ่านหมู่บ้านแห่งนี้
แม้จะยังเป็นเวลารุ่งสาง แต่พวกชาวนาจะต้องเตรียมตัวทำอาหารแล้ว
แต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใด เส้นทางที่พวกเขามาจึงเงียบผิดปกติ
อย่าว่าแต่ควันไฟเลย แม้แต่ไก่กาหมาแมวยังมิเห็นเลยสักตัวเดียว
“อย่าเพิ่งพูดอะไร พวกเจ้าจงเร่งเดินทาง ข้าจะไปดูหน่อย”
