นตัวหลินเมิ้งหยาเข้าไปหลบในพุ่มไม้ หลงเทียนอวี้หมุนตัวเข้าไปโจมตีศัตรู
เมื่อเห็นว่าเหล่าชายชุดดำยังคงพุ่งตัวเข้าหาไม่หยุดหย่อน หลงเทียนอวี้เตรียมตัดสินใจทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้รู้จักฐานะของตนเองดี ดังนั้นพวกเขาจึงยั้งมือขณะที่โจมตีเข้ามา
เวลาเพียงไม่นาน ศพมากมายนอนเกลื่อนกลาดรอบตัวหลงเทียนอวี้
ราวกับความโกรธของพวกชายชุดดำพลุ่งพล่านขึ้น พวกเขาโจมตีโดยไม่ปรานีอีกต่อไป
หลินเมิ้งหยาที่หลบอยู่ในพุ่มไม้มองเหตุการณ์ด้านนอกด้วยความตื่นตระหนก
ร่างกายของเสี่ยวอวี้ยังไม่โตเต็มที่ เมื่อสู้ไม่ได้เขาก็วิ่งหนี ทว่าหลงเทียนอวี้กลับยืนหยัดอยู่กับที่ เวลาเพียงไม่นาน เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นหลายส่วน
นางครุ่นคิด ร่างกายของเขาอาจได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย
ความสนใจของทุกคนมุ่งไปยังหลงเทียนอวี้และเหล่าทหารสกุลหลินยังไม่มีใครสังเกตเห็นนาง
แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ในที่สุดชายชุดดำก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
ขณะที่หลินเมิ้งหยากำลังตื่นตระหนกและเป็นกังวลอยู่นั้น ภยันตรายคืบคลานใกล้ตัวนางมากขึ้นทุกที
ชายชุดดำที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ภายนอกมองเห็นที่อำพรางตัวของนางแล้ว
เขาลอบเข้าไปใกล้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น ในที่สุดก็ประชิดถึงตัวนาง
ร่องรอยของความย่ามใจปรากฏขึ้นในดวงตา
หากจับนางได้ รางวัลใหญ่จะต้องตกเป็นของเขา
ดาบในมือส่องประกาย
จู่ๆ เรดาร์ในสมองพลันร้องเตือน หลินเมิ้งหยารีบหมุนตัว แต่กลับได้เห็นปลายดา
