บวาววับ
โชคดีที่นางรู้ตัวจึงเอนกายหลบไปทางด้านหลังได้ทันเวลา ทว่าแขนของนางกลับถูกกรีดจนเลือดออก
ฝ่ายตรงข้ามคาดไม่ถึงว่านางจะมีไหวพริบเช่นนี้ แค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะตวัดดาบอีกครั้ง
คราวนี้หลินเมิ้งหยาไม่ได้โชคดีเหมือนตอนแรก
นางที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวทำได้เพียงนอนนิ่ง สายตามองดูปลายดาบที่พุ่งเข้ามาหมายแทงหน้าอกของตนเอง
“แกร๊ง…”เสียงดังขึ้น ดาบอาบยาพิษถูกดาบอีกอันรับเอาไว้
แต่ถึงกระนั้นคมดาบกลับตวัดโดนเสื้อตัวนอกของนาง
จากนั้นชายหนุ่มในชุดสีขาวพุ่งตัวเข้ามาต่อสู้กับชายชุดดำ
หลินเมิ้งหยาที่ตั้งสติได้รีบสูดลมหายใจเข้าปอด นางเห็นว่าคนที่เพิ่งช่วยชีวิตนางเอาไว้คือคนที่หลงเทียนอวี้สะกดจุดอยู่ที่จวน…หลงชิงหาน
“เจ้านี่ช่างเป็นตัวปัญหาเสียจริงเชียว หากพวกเรารอดไปได้ เจ้าจะต้องตอบแทนข้า!”
หลินเมิ้งหยากุมหน้าอกของตนเองเอาไว้มั่น คิดไม่ถึงเลยว่าหลงชิงหานที่มักหัวเราะคิกคักไร้สาระตลอดเวลาจะมีฝีมือในการต่อสู้ถึงเพียงนี้
ลมหายใจกลับมาเป็นปกติ หลังจากเหลือบมองหลงชิงหานแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่เข้ามาร่วมในการต่อสู้คราวนี้ด้วย
แม้คนจะน้อยกว่า แต่ถึงกระนั้นกลับมากความสามารถ เมื่อเทียบกับชายชุดดำแล้ว พวกเขาสามารถโจมตีเหล่าชายชุดดำได้อย่างสบาย
“ท่านอ๋อง ระวัง”
หลินขุยฟาดฟันศัตรูพร้อมทั้งร้องเตือนหลงเทียนอวี้
เหล่าชายชุดดำรู้แล้วว่าคนเหล่านี้คือคนของหลงเทียนอวี้ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดจับตัวหลงเทียนอวี้ก่อน จ
