ากนั้นค่อยนำหลงเทียนอวี้มาข่มขู่คนอื่นๆ
“ทุกคนระวังด้วย ดาบของพวกเขาอาบยาพิษ”
หลินเมิ้งหยาร้องเตือนทุกคน ตำแหน่งของนางจึงถูกเปิดเผย
คิ้วของหลงชิงหานขมวดเข้าหากันแน่น นางไม่เพียงแค่มิได้ช่วยเหลือ แต่ยังทำให้วุ่นวายมากขึ้นกว่าเดิม
สุดท้ายนางก็เป็นตัวปัญหาจริงๆ
ชายชุดดำรีบพุ่งตัวเข้ามา หลินเมิ้งหยาเร้นกายเข้าไปในแนวต้นไม้ การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไว ราวกับนางได้คำนวณเอาไว้ก่อนแล้ว
หลังจากวิ่งออกมาเพียงไม่กี่ก้าว หลินเมิ้งหยาหยุดฝีเท้าลง หมุนตัวกลับมาก่อนจะมองพวกเขาด้วยความหวาดกลัว
“หากอยากเอาชีวิตรอดก็ไปกับพวกข้าเสียดีๆ”
หัวหน้าชายชุดดำมั่นใจแล้วว่าจะสามารถจับตัวหญิงสาวที่ไร้ซึ่งวิทยายุทธ์คนนี้ได้ง่ายๆ
พวกหลงเทียนอวี้ถูกเหล่าชายชุดดำล้อมกรอบเอาไว้
ขณะที่หัวหน้าชายชุดดำคิดจะเข้ามาจับตัวหลินเมิ้งหยา เขากลับเห็นนางหยิบของบางอย่างออกมา
ผงสีขาวถูกซัดกระจายออกไป
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้มมีเลศนัย บนร่างกายของเหล่าชายชุดดำต่างมีผงสีขาวติดอยู่
“ระวัง! อาจมีพิษ”
หัวหน้าชายชุดดำรีบปิดจมูก ทว่าสายตาพลันเหลือบเห็นหลินเมิ้งหยาหยิบของบางอย่างออกมาจากวงแขน
“ใช่แล้ว มันมีพิษ อย่าได้ขยับเชียว พวกเจ้าคิดหรือว่าปิดจมูกแล้วจะไม่เป็นอะไร? ข้าจะบอกอะไรพวกเจ้าให้ก็ได้ หากมันร่วงหล่นบนร่างของพวกเจ้า นั่นเท่ากับว่าพวกเจ้าถูกพิษเข้าแล้ว!”
เวลาเพียงชั่วพริบตา หลินเมิ้งหยากลับกลายเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของพวกเขาเอาไว้
