ทว่าเหล่าชายชุดดำที่เห็นว่าร่างกายยังไม่เกิดความผิดปกติใดๆ จึงไม่เชื่อนาง
“จับนางเอาไว้! นางเพียงแค่หลอกเราเรื่องพิษเท่านั้น! บังอาจยิ่งนัก!”
หัวหน้าชายชุดดำกลับไม่สนใจคำพูดของหลินเมิ้งหยา โบกมือเพื่อสั่งให้ลูกน้องเข้าไปมัดนางเอาไว้
“แกรก แกรก แกรก…”
พุ่มหญ้าบริเวณรอบๆ เริ่มมีการเคลื่อนไหวผิดปกติ
หลินเมิ้งหยาปล่อยให้ชายชุดดำมัดนางเอาไว้โดยไม่ได้ขัดขืน
“เอาตัวไป!”
ขณะที่พวกเขาคิดจะแบกหลินเมิ้งหยาไป ทว่าเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวพลันดังขึ้น
“มีบางอย่าง…มีบางอย่างเข้ามาในเสื้อผ้าของข้า”
“อ๊าก…มันกัด! ตัวอะไรไม่รู้กัดข้า”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น เหล่าชายชุดดำจึงหยุดฝีเท้าลง
มุมปากของหลินเมิ้งหยายกขึ้นจนคนอื่นๆ พากันอกสั่นขวัญแขวน
ดีมาก ดูเหมือนของเล่นที่ท่านอาจารย์ให้มาจะมีประโยชน์เหลือเกิน
“มัวทำอะไรกันอยู่! อยู่เฉยๆ อย่าขยับ”
หัวหน้าออกคำสั่งเสียงดัง ทว่าเขากลับหันมาไม่เจอใคร
