นไปมองน้องสาว ก่อนจะได้เห็นท่าทางประหนึ่งคนความจำเสื่อมอย่างไรอย่างนั้น
“ท่านพี่รีบให้พวกนางเข้ามาเถิดเจ้าค่ะ พวกนางเป็นสาวใช้ของข้า แย่แล้ว ข้าลืมพวกนางไปเสียสนิท”
หลินหนานเซิงพยักหน้า ก่อนจะสั่งให้ปล่อยคนเข้ามา
ขณะที่หลินเมิ้งหยากำลังยุ่งวุ่นวายอยู่นั่นเอง ร่างบางของหญิงสาวหลายคนรีบวิ่งเข้ามา
“นายหญิงของข้า คราวหน้าท่านห้ามไปไหนมาไหนรวดเร็วเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ ข้ารีบตามจนจะเหนื่อยตายอยู่แล้ว”
ป๋ายจื่อรีบพุ่งเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่แดงระเรื่อ เพียงได้เห็นก็รู้ว่านางรออยู่ด้านนอกนานแล้ว
“ป๋ายจื่อ เจ้ารีบปล่อยนายหญิงก่อน ตัวเจ้าเย็นชื้น หากนายหญิงป่วยขึ้นมาจะทำเช่นไร?”
เสียงของป๋ายจีดังขึ้น ผ้าคลุมผืนใหญ่อบอุ่นถูกยกเข้ามาห่มร่างของหลินเมิ้งหยาเอาไว้
“ลำบากเจ้าแล้ว ทุกครั้งเป็นเจ้าที่นึกถึงข้าทุกทีสิน่า”
ทุกครั้งป๋ายจีมักจะเป็นคนคำนึงถึงหลินเมิ้งหยาก่อน อีกทั้งยังดูแลเอาใจใส่นางอย่างดี
หากไม่มีป๋ายจีอยู่ เกรงว่านางคงไม่อาจมีชีวิตอย่างสงบสุขเช่นนี้
“นายหญิงพูดอะไรกันเจ้าคะ ข้าเป็นสาวใช้ของนายหญิง ข้าควรทำเรื่องเหล่านี้อยู่แล้ว”
ป๋ายจีมีท่าทางสุขุม ส่วนป๋ายจื่อร่าเริงมีชีวิตชีวา
มีเพียงความงดงามที่เหมือนกัน ความงามของพวกนางทำให้คนทั้งหมดตกตะลึง
ไม่ว่าพระชายาหรือสาวใช้ พวกนางล้วนมีใบหน้างดงาม
“ถวายคำนับคุณชายใหญ่”
สายตาของป๋ายจื่อพลันเหลือบไปเห็นหลินหนานเซิงที่อย
