ู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยา ดังนั้นนางจึงถวายคำนับตามกฎระเบียบ
หลินหนานเซิงเพ่งพิจารณาก่อนจะรู้ว่านางคือสาวใช้ที่คอยอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาตั้งแต่เด็ก
เพียงแค่…นางสวยกว่าก่อนมาก
“เจ้าคือ…”
“ตอนนี้หนู่ปี้เป็นสาวใช้ประจำตัวของนายหญิงแล้ว คุณชายใหญ่เจ้าคะ นี่คือป๋ายจี ด้านหลังคือป๋ายซ่าว ส่วนคนสุดท้ายคือหญิงสาวผู้เย็นชานามว่าป๋ายซู พวกเราล้วนเป็นสาวใช้ของนายหญิงเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อรีบเอ่ยแนะนำเพื่อนๆ ของตนเอง สาวใช้ทั้งสี่จึงรีบเข้ามายืนข้างกายของหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยามองซ้ายทีขวาที เหตุใดจึงหายไปสองคนเล่า?
“ชิงหูกับเสี่ยวอวี้เล่า? พวกเขาทำไมยังมาไม่ถึง?”
“นายหญิงอย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ พวกเขาเจอท่านอ๋องระหว่างทาง ดังนั้นจึงกลับไปเอายากับท่านอ๋องที่เมืองหลวง”
คำพูดของป๋ายจีทำให้หลินเมิ้งหยาวางใจ
โชคดี หากเกิดเรื่องขึ้นกับชิงหูและเสี่ยวอวี้แล้วล่ะก็ นางจะต้องร้อนใจตายแน่
การรอคอยมักทรมานเสมอ
เมื่อมีสาวใช้คอยช่วยเหลือ หลินเมิ้งหยาจึงทำงานได้อย่างคล่องแคล่วยิ่งขึ้น
ขยับเข้ามายืนข้างกายพี่ชายเพื่อล้อมวงผิงไฟ บรรยากาศในเวลานี้เหมือนได้หวนกลับไปอยู่ในวัยเด็ก
“ท่านพี่ยังจำได้หรือไม่ ตอนที่เรายังเด็ก พวกเราสองพี่น้องเองก็เคยทำเช่นนี้”
แม้ตอนนี้น้องสาวเติบโตขึ้นและแต่งงานออกเรือนแล้ว
ทว่าความทรงจำยังคงแจ่มชัดเสมือนเพิ่งเกิดขึ้น
“จำได้แน่นอน เมื่อก่อนเวลาที่ท่านพ่อไม่อยู่ ผู้หญิงคนนั้นไม่ให้ฟืนพวกเราม
