“ท่านแม่ทัพ แย่แล้วขอรับ! ฉินมั่ว…ใกล้จะไม่ไหวเต็มทีแล้วขอรับ”
ด้านนอกกระโจม จู่ๆ เสียงร้องตะโกนพลันดังขึ้น
จากนั้นนายทหารคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“ฉินมั่วเป็นอย่างไรบ้าง?”
คิ้วของหลินหนานเซิงขมวดแน่น จ้องมองนายทหารตรงหน้าพร้อมเอ่ยถาม
“รายงานท่านแม่ทัพ หมอบอกว่าพิษกำลังแพร่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย หากยังไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องแล้วล่ะก็ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอนขอรับ!”
สีหน้าของทุกคนในกระโจมเคร่งเครียดขึ้นทันควัน
หลินเมิ้งหยามองดูพี่ชาย ความสงสัยปะทุขึ้นมา
“ข้าจะไปดูเอง หมอมาถึงหรือยัง?”
หลินหนานเซิงไม่สนใจร่างกายของตนเอง เขารีบเดินออกจากกระโจมไป
หลินเมิ้งหยาที่ตกอยู่ในอาการงุนงงรีบเดินตามเขาไป
นางเพิ่งสังเกตเห็นว่าคบเพลิงในค่ายทหารล้วนล้อมรอบกระโจมหลังหนึ่งเอาไว้
หมอทหารเดินเข้าเดินออก สีหน้าเคร่งขรึม
“เสี่ยวหยา เจ้ารอพี่อยู่ที่นี่ก่อนเถิด ข้างใน…ไม่เหมาะที่จะให้เจ้าเข้าไป”
หลินหนานเซิงมองดูน้องสาวด้วยความเอ็นดู ไม่ง่ายเลยที่ทั้งสองจะได้เจอกัน แต่เขากลับต้องปล่อยให้นางรอ
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าอยากเข้าไปดู เผื่อว่ามีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้บ้าง”
เพียงเดินเข้ามาในบริเวณนี้ เรดาร์ในสมองของนางก็เริ่มร้องเตือน
เมื่อเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ ก็พลันปรากฏรายชื่อยาพิษมากมายในหัว
ส่วนยาถอนพิษ แม้จะซับซ้อนสักเล็กน้อย แต่ก็มิได้ยากเย็นอันใด
ดูเหมือนการลอบสังหารในคราวนี้จะมีคนถูกทำร้าย แต่ค
