่งบนโลกจะออกมายืนเคียงข้างนาง ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้
จับเสื้อคลุมตัวใหญ่แน่นอย่างไม่รู้ตัว ความอบอุ่นแล่นพล่านในหัวใจ
การได้อยู่ข้างกายเขา…ช่างดีจริงๆ
“เหล่าเฉินถวายคำนับท่านอ๋องอวี้ คือว่า…คือว่า…เช่นนั้นพระชายาได้โปรดช่วยกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คำพูดของหลงเทียนอวี้เปี่ยมไปด้วยพลัง
ฉินสวี่ไม่อาจแข็งขืนอีกต่อไปได้ เหตุเพราะตำแหน่งของหลงเทียนอวี้ในสายตาของเหล่าขุนนางนั้นสำคัญไม่น้อย
คนส่วนใหญ่ล้วนเชื่อใจเขา
ในเมื่อเขาเชื่อใจพระชายา เช่นนั้นเขาก็จะลองเชื่อดูสักครั้ง
“ไท่อีได้โปรดจ่ายยาตามที่ข้าสั่ง ส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้อง เชิญออกจากกระโจมไปก่อน”
เมื่อได้รับการสนับสนุนจากหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยารู้สึกว่านี่คือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
รีบเขียนรายชื่อยา ไท่อีทั้งสอง หมอทหารอีกสี่คนล้วนกลายเป็นลูกมือของนาง
“ยาเหล่านี้มีไม่ครบ ท่านพี่ได้โปรดส่งคนไปเอายาที่ข้าเขียนมาจากเมืองหลวงเถิดเจ้าค่ะ”
ในค่ายทหารแห่งนี้มีเพียงยาสามัญเท่านั้น
หลินหนานเซิงรีบพยักหน้ารับ ขอเพียงเป็นคำขอร้องจากน้องสาว เขาพร้อมทำตาม
“ข้าไปเองดีกว่า ม้าของพี่ชายเจ้าไม่เร็วเท่าท่าเสวี่ยของข้า หากเกิดเรื่องระหว่างทางคงมิเป็นการดี”
หลงเทียนอวี้เป็นฝ่ายเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะตอบตกลง
นางหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่ห่มร่างของเขา
มองดูใบหน้ามุ่งมั่นของเขา หลินเมิ้งหยาท
