ม้จะต้องเสียแขนไปหนึ่งข้าง แต่…แต่ขอให้เขามีชีวิตรอดก็เพียงพอ”
ใต้เท้าฉินดูแก่ลงกว่าเดิม
แม้เขาจะไม่อยากให้ลูกชายต้องสูญเสียแขน แต่หากสามารถรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ได้ เช่นนั้นเขายินยอม
“ใต้เท้าฉิน เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าคือน้องสาวของท่านแม่ทัพ หากข้าไม่อาจรักษาอาการของคุณชายหลิงได้ เช่นนั้นข้ายินยอมน้อมรับความผิดกับพี่ชายของข้า”
เสียงของหลินเมิ้งหยามั่นคง
คิ้วของทุกคนขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
สวรรค์โปรด ตอนนี้ท่านแม่ทัพพร้อมรับความผิดแล้ว หากชายาอวี้เองก็ต้องรับความผิดด้วยอีกคน….
พวกเขารู้สึกเสมือนโลกกำลังจะถล่ม
พวกเขาล้วนคลางแคลงใจในความสามารถของหลินเมิ้งหยา
มีเพียงหลงเทียนอวี้ที่เชื่อมั่นในตัวนาง
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเช่นกัน
แต่หลังจากที่ได้เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของนาง ความสบายใจพลันปรากฏขึ้นในใจของเขา
แม้ทุกคนจะไม่เชื่อนาง แต่เขายอมยืนสนับสนุนนางอยู่ทางด้านหลัง
ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามายืนข้างกายหลินเมิ้งหยา มองทางฉินสวี่ก่อนจะเอ่ย
“หากไม่สามารถรักษาคุณชายหลิงได้ ข้าจะรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เอง”
หลงเทียนอวี้ส่งเสียงเคร่งขรึม ทว่ามิต่างอะไรจากระเบิดลูกใหญ่ ครู่ต่อมาหัวใจของหลินเมิ้งหยากระสับกระส่ายเป็นกังวล
ดวงตาเปล่งประกายราวหยดน้ำเบิกกว้าง มองทางหลงเทียนอวี้อย่างไม่เข้าใจ แต่นางกลับได้เห็นสีหน้ามุ่งมั่นของเขา
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้ที่ไม่เคยสนใจทุกสรรพสิ
