หนักเสียมากกว่า
สาวใช้ทั้งสี่ที่อยู่ในสวนต่างฉีกยิ้มร่า ไก่ทอดตรงหน้าไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ยัดไก่ทอดลงไปเต็มกระเพาะ แม้จะไม่มีเบียร์ แต่ป๋ายจีได้ตระเตรียมชาดอกเก็กฮวยเอาไว้ล้างกระเพาะให้แล้ว
ฝีมือของนาง….อืม ไอ้สิ่งดำๆ ด่างๆ ดั่งถ่านหินนั่นเรียกว่าไก่ทอดได้หรือไม่?
หากมิใช่เพราะสัญชาตญาณในการกินของป๋ายจื่อ เกรงว่าทุกคนคงหมดสนุกกับไก่ทอดเหล่านี้แล้ว
“ท่านอ๋อง ไก่ทอดอร่อยหรือไม่?”
มิรู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ หลังจากหลงเทียนอวี้มาที่ตำหนักแห่งนี้ ท่าทางขององค์ชายที่เคยเคร่งขรึมเริ่มจางหายไป
สาวใช้ทั้งสี่ของนางไม่กลัวหลงเทียนอวี้อีกแล้ว
เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม บางทีที่เป็นเช่นนี้อาจเพราะพวกนางได้รับผลกระทบจากตนเองก็เป็นได้
หลงเทียนอวี้วางกระดูกไก่ลงด้วยท่าทางสง่างาม ทั้งที่เป็นน่องไก่เหมือนกัน แต่เนื้อสัมผัสของไก่มีความกรอบนอกนุ่มใน ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาไปเอาสูตรทำน้ำจิ้มเปรี้ยวหวานมาจากที่ใด แน่นอนว่ารสชาติถูกปากยิ่งนัก
มองดูรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย หลงเทียนอวี้รู้ได้ทันทีว่านางกำลังแกล้งเขา
ไม่ส่งเสียงอันใด แต่กลับยื่นมือล้วงไปหยิบธนบัตรออกมา
เขารู้อยู่แล้วว่านางไม่มีทางปล่อยโอกาสที่จะปล้นเขาไปง่ายๆ
ทั้งที่เขาปล่อยให้นางดูแลเงินทั้งหมดของจวนแล้วแท้ๆ
ขี้เหนียวจริงๆ เลย แต่ถึงกระนั้น เขาก็ชอบมองท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องใจของนางหลังจากได้รับเงินของเขาไปแล้วเหลือเกิน
“ขอ
