หลินเมิ้งหยาแกะผนึกออก หลังจากกวาดตาดูครู่หนึ่ง นางก็เก็บจดหมายฉบับนั้นไว้ในวงแขน
“ไม่มีอะไรหรอก หยุนจู๋ส่งข่าวมาแต่เพียงเท่านั้น ที่ร้านมีงานที่ข้าต้องไปจัดการ เสี่ยวอวี้ เจ้าให้พวกนางทั้งสามคนนำของที่ซื้อมาวันนี้ไปใส่ไว้ในรถม้าก่อน ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับชิงหู”
เสี่ยวอวี้สงสัยเล็กน้อยแต่ก็พาทั้งสามลงจากร้านไปอย่างว่าง่าย
“ตอนนี้เอาออกมาได้หรือยัง?”
คนอื่นไม่รู้แต่ชิงหูรู้ ของที่หลินเมิ้งหยาได้รับจะต้องเกี่ยวข้องกับเสี่ยวอวี้อย่างแน่นอน
เมื่อเห็นว่าเสี่ยวอวี้เดินลับไปจากบันไดร้านแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมา
จดหมายฉบับนั้นไร้ซึ่งตัวอักษร มีเพียงดอกกุหลาบดอกหนึ่งเท่านั้น
อีกทั้งนอกจากกุหลาบแล้ว ยังมีหัวลูกศรสามแฉกอีกหนึ่งอัน
“นี่มัน…อะไรกัน?”
เพียงได้เห็นกุหลาบดอกนั้น หลินเมิ้งหยากับชิงหูก็รู้ได้ทันทีว่าใครส่งมา
แต่ชิงหูเพิ่งเคยเห็นลูกศรสามแฉกเป็นครั้งแรก
สีหน้าของหลินเมิ้งหยาไม่น่ามอง
“นี่คือลูกศรเฟยฮวงของสกุลหลิน เจ้าลองมองหัวลูกศรให้ดี มันมีอักษรคำว่าหลินเขียนอยู่”
ซินหลีเป็นคนส่งของชิ้นนี้มา
ความหมายนั้นคาดเดาได้ไม่ยาก หากเสี่ยวอวี้กล้าบุ่มบ่ามลงมือ คนแรกที่จะซวยคือสกุลหลิน
ซินหลีเองก็รู้ ข้างกายหลินเมิ้งหยามีแต่ยอดฝีมือ
เป็นเรื่องยากที่จะทำร้ายนาง
เขาจึงนำความปลอดภัยของท่านพ่อและท่านพี่มาข่มขู่
คนคนนี้ต่ำทรามยิ่งนัก แต่ในขณะเดียวกันก็นับว่าซินหลีมองจุดอ่อนของนางได
