้เด็ดขาด เขารู้ว่าควรหยุดนางเช่นไร
“คนในกองทัพมีมากมาย หากเขาคิดจะทำอะไร เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก เท่าที่ข้าดู เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”
การวิเคราะห์ของชิงหูใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล
หัวลูกศรอันนี้เป็นเพียงคำขู่เท่านั้น
“แต่เขามิใช่คนเมืองนี้ด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดจึงรู้เรื่องระหว่างข้ากับเสี่ยวอวี้ดียิ่งนัก?”
ด้วยการปกครองของนาง จวนอวี้แข็งแกร่งขึ้นมากจนแทบจะไร้จุดอ่อน
อย่าว่าแต่แอบเข้ามาสืบข่าวของนางเลย แม้แต่จะเร้นกายเข้ามาในจวนยังยากลำบาก
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด แต่กลับไม่พบคำตอบ
“หากเขามายังต้าจิ้นได้ แสดงว่าเขามิได้มาเพื่อหยุดหลินจงอวี้อย่างเดียวแน่นอน เจ้าอย่าลืมว่าคนที่สนับสนุนเขาคือคนของสกุลซิน”
คำพูดของชิงหูทำให้หลินเมิ้งหยายิ่งสงสัยมากขึ้น
หากกล่าวว่าเสี่ยวอวี้เป็นลูกหลานสกุลซิน เช่นนั้นสกุลซินก็ไม่ควรกระทำเช่นนี้ อีกทั้งยังต้องยับยั้งซินหลีเสียด้วยซ้ำ
หากคนทั้งตระกูลล้วนอยู่ข้างซินหลี เช่นนั้นใครจะปกป้องเสี่ยวอวี้กัน?
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด นางจำต้องคุยกับคนที่หนุนหลังเสี่ยวอวี้อยู่
“ข้ารู้สึกว่าตนเองกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในวังวนที่หาทางออกไม่พบอีกครั้งแล้ว”
หลินเมิ้งกระซิบเสียงเบา
“เจ้าหาใช่คนธรรมดา แน่นอนว่าเรื่องราวที่ต้องเจอย่อมแตกต่างจากผู้อื่น”
ชิงหูดีดหน้าผากของหลินเมิ้งหยา ดวงตาเผยให้เห็นความเอ็นดู
ยิ่งนางใส่ใจมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งถลำลึกมากขึ้นเท่านั้น
ทุกเรื่องที่นางเข้าไปเกี่
