ยวข้องล้วนเกี่ยวพันกับความเป็นความตาย นางจะต้องเดินหมากอย่างละเอียดรอบคอบ
“ทิ้งเรื่องนี้ไปสักประเดี๋ยวก่อนเถิด พวกเราออกไปเดินเล่นกันดีกว่า”
จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็เอ่ยออกมา ชิงหูชะงักไป
“ได้เลย ต่อให้เจ้าอยากไปสุดขอบหล้า ข้าก็จะพาเจ้าไป”
รอยยิ้มกลับมาปรากฏบนใบหน้าของชิงหูอีกครั้ง
ร่างกายของนาง…หลินเมิ้งหยามองแก้วในมือ ครุ่นคิดในใจ
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่นางกลับรู้ดี
หลังจากวันที่พี่เยว่ถิงจากไป หัวใจของนางบาดเจ็บหนัก พิษที่เคยถูกสะกดเอาไว้ออกฤทธิ์อีกครั้ง
หากมิใช่เพราะทุกเดือนนางกินยาพิเศษ ป่านนี้นางคงตายไปนานแล้ว
นางต้องเดินหน้าหายาอีกสองสามชนิดที่เหลือเหล่านั้น
นางมีอาการง่วงตลอดเวลา แต่ถึงกระนั้นนี่ก็ยังเป็นสัญญาณดี
แต่ถ้าหากนางหายาถอนพิษไม่เจอ เกรงว่า…นางอาจจะหลับไม่ตื่นอีกต่อไป
ยังมีเรื่องอีกมากมายที่นางยังไม่ได้ลงมือทำ ยังมีคนอีกมากมายที่นางต้องปกป้อง ฉะนั้นนางจะล้มตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ครู่ต่อมา หลินเมิ้งหยาวูบหลับไป
รอยยิ้มของชิงหูหายไปทันที สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือความกังวล
อุ้มเจ้าเด็กน้อยขึ้นจากเก้าอี้ เสียงแก้วร่วงเมื่อครู่ไม่ทำให้นางตกใจตื่น
เขาเห็นนางยังคงหลับสนิท
ภายในรถม้า คนทั้งสี่นั่งรออยู่ในนั้นเรียบร้อยแล้ว
มองดูเขาที่อุ้มหลินเมิ้งหยาเข้ามา สีหน้าเผยให้เห็นความกังวล
“หลับอีกแล้วเหรอ? ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วของเดือนนี้”
หลินจงอวี้มองพี่สาวของตนเองนิ่ง
“หากไม่อยากใ
