ห้นางต้องเหนื่อย เจ้าจงจัดการเรื่องของตัวเองให้ดี อย่าทำให้นางต้องเป็นกังวล”
ชิงหูเอ่ยเตือน เขาไม่กล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้านาง
“เรื่องของข้า…ข้าจัดการเองได้”
หลินจงอวี้ไม่เข้าใจความหมายของชิงหู แต่เขาคิดว่าต้องเป็นเรื่องของกลุ่มหลิวเย่
“ข้าจะกำจัดพวกหลิวเย่ให้เจ้า แต่เรื่องอื่นอย่าได้นำมาข้องเกี่ยวกับนางอีก”
ชิงหูพูดเปิดประเด็น ทว่าหลินจงอวี้กลับยังไม่เข้าใจ
ตกลงมันคือเรื่องอะไรกันแน่? หรือคนพวกนั้นยังมีอะไรปิดบังเขา?
คนทั้งหมดพากันกลับจวน สาวใช้ทั้งสี่ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หลินเมิ้งหยาและปล่อยให้นางนอนหลับพักผ่อน
หลับสนิทจนฟ้าเกือบมืด ในที่สุดนางก็ตื่นขึ้น
สาวใช้ทั้งสี่มิได้อยู่ในห้อง
แปลกจริง เมื่อก่อนต่อให้เป็นเวลาเที่ยงคืน พวกนางก็ยังอยู่ข้างกายตน
เสียงหัวเราะดังลอดเข้ามาในห้อง
หลินเมิ้งหยาค่อยๆ แหวกผ้าม่านออก สายลมเย็นพัดเข้ามากระทบร่าง เกล็ดหิมะปลิวมาพร้อมสายลม
ด้านนอกถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ
“หิมะตกแล้ว”
เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ นางเป็นคนทางตอนใต้ ดังนั้นจึงมีความทรงจำเกี่ยวกับหิมะน้อยมาก
จับเสื้อคลุมแน่น นางยืนอยู่หน้าประตูเงียบๆ เพื่อมองดูโลกแห่งหิมะ
สาวใช้ทั้งสามและหลินจงอวี้ รวมถึงเหล่าคนรับใช้กำลังเล่นหิมะกันอย่างสนุกสนาน
หลินเมิ้งหยาเองก็อยากไป แต่สายลมหนาวเหน็บข้างนอกทำให้ฝีเท้าของนางหยุดชะงักลง
“จะออกมาเล่นหิมะก็ต้องใส่เสื้อผ้าหนาๆ หน่อยสิ”
จู่ๆ เสื้อตัวใหญ่ก็คลุมลงบนร่าง
