ิ่งของ ดังนั้นท่านพ่อกับท่านแม่จึงปล่อยข้าออกมา”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า ดูเหมือนคนพวกนั้นจะปลอมเป็นคนซื้อของสินะ
พวกนักต้มตุ๋นมืออาชีพล้วนเล็งเหยื่อที่ไม่ทันระมัดระวังอย่างเด็กคนนี้
“ดี เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปส่ง จำเอาไว้ ห้ามออกนอกบ้านคนเดียวอีก เข้าใจหรือไม่?”
หนูน้อยพยักหน้าด้วยท่าทางงุนงง หลินเมิ้งหยารู้ดี คนเหล่านั้นจะต้องไม่ได้พบเห็นเด็กคนนี้โดยบังเอิญ
บางทีพวกเขาอาจวางแผนไว้ก่อนแล้ว
แอบส่งหนูน้อยกลับบ้าน หลินเมิ้งหยากับหลินจงอวี้มิได้ทำให้คนอื่นแตกตื่น
ระหว่างทางกลับ หลินเมิ้งหยากับหลินจงอวี้เห็นพวกขอทานวัยรุ่นข้างถนน
หลินจงอวี้คุกเข่าลง ขณะที่กำลังส่งเงินให้กับพวกขอทาน เขารีบกวาดสายตามองภายใต้ชุดของคนเหล่านั้น
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามเสียงต่ำ เสี่ยวอวี้มองนาง ก่อนจะตอบ
“ใต้ชุดของคนเหล่านี้ล้วนมีสัญลักษณ์ของกลุ่มหลิวเย่ เกรงว่าจะเป็นคนของกลุ่มหลิวเย่ทั้งหมดขอรับ”
สีหน้าของหลินจงอวี้ไม่น่ามอง หากตอนแรกพี่สาวไม่พาเขาไปแล้วล่ะก็
เกรงว่าชีวิตของเขาในตอนนี้คงไม่ต่างอะไรจากคนเหล่านี้
“คิดอะไรอยู่?”
บนถนน หลินเมิ้งหยากุมมือเสี่ยวอวี้พร้อมเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน
เขาหันหน้าไปมองหลินเมิ้งหยา ใบหน้าเล็กของหลินจงอวี้แสดงออกถึงความสับสน
“อยากจะพูดอะไรก็พูดเถิด พี่สาวสนับสนุนเจ้าเสมอ”
มองหลินเมิ้งหยา เสี่ยวอวี้มีท่าทีเหมือนคนตัดสินใจได้แล้ว
“พี่สาว ข้ารู้สึกว่าเรื่องราวในตอนนั้นไม่ธ
