รรมดาเลย ตอนนี้…ข้าไม่อาจบอกฐานะของข้าได้ แต่ข้าอยากรู้ว่าตกลงแล้วตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
มองดูสายตามุ่งมั่นของหลินจงอวี้ หลินเมิ้งหยาถอนหายใจเบาๆ
นางไม่อยากหาเหาใส่หัว ไม่อยากมีเรื่องใดๆ เข้ามาวุ่นวายอีก
แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับเสี่ยวอวี้ ฉะนั้นนางต้องไตร่ตรองใหม่อีกครั้ง
“เรื่องนี้สำคัญกับเจ้ามากหรือ?”
เสี่ยวอวี้สบตาหลินเมิ้งหยาแล้วพยักหน้า
เขามองหลินเมิ้งหยาอย่างมีความหวัง ราวกับว่าการตัดสินใจของนางสำคัญที่สุด
“ก็ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ทำเถิด ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้าจะสนับสนุนเจ้าเสมอ”
นางเป็นคนรับเสี่ยวอวี้มาเลี้ยง เมื่อเป็นเช่นนั้น นับจากนี้เป็นต้นไปนางต้องรับผิดชอบทุกการกระทำของเขา
ในเมื่อเสี่ยวอวี้อยากตามล่าหาความจริง เช่นนั้นนางก็จำเป็นต้องยื่นมือเข้าไปช่วย
“พี่สาว ข้าขอบคุณท่านมาก”
จู่ๆ รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้าของหนุ่มน้อย คนเดินผ่านไปมาตกตะลึงกับความหล่อเหลาของเขา
ดวงตาเปล่งประกายแวววาวมีเสน่ห์เป็นอย่างยิ่ง
หลินเมิ้งหยาลูบไล้ใบหน้าข้างแก้มเขา ช่างมันเถิด ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ นางก็พร้อมจะเดินเคียงข้างเขา
“อะไรนะ? นายหญิงเสียสติไปแล้วหรือ? ท่านจะเข้าไปยุ่งกับกลุ่มหลิวเย่? แย่แล้ว แย่แล้ว ชีวิตของพวกเราจบเห่แล้ว”
ภายในร้านหรูอี้โหลว ป๋ายจื่อร้องโวยวายหลังจากได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา
ถลึงตาโตสีดำขลับ มือทั้งสองข้างตบหน้าอกราวกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์หวาดผวามาหมาดๆ
“นั่งลง
