เจ้าจะยังให้ข้าดื่มชาหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยากลับจิบชาด้วยท่าทางสงบนิ่ง นางจะแก้นิสัยชอบตะโกนโหวกเหวกโวยวายของป๋ายจื่ออย่างไรดี?
“เจ้าเด็กน้อย เหตุใดเจ้าจึงคิดจะทำเช่นนี้เล่า?”
ชิงหูนั่งลงอีกฝั่ง เขาไม่ได้เข้ามาโวยวายด้วย
“พี่สาวทำเพื่อข้า ตอนแรกพวกเขาลักพาตัวข้าไป ข้าอยากรู้ว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
หลินจงอวี้แย่งหลินเมิ้งหยาพูด สายตาของทุกคนจึงจ้องมองมาที่หลินจงอวี้
ภายในจวน ไม่มีใครพูดเรื่องชาติกำเนิดเขามาก่อน ฉะนั้นนอกจากพ่อบ้านเติ้งและหลินขุย คนส่วนใหญ่ล้วนไม่รู้ประวัติความเป็นมาของหลินจงอวี้
แน่นอนว่ายกเว้นสาวใช้ทั้งสี่
“อันที่จริง ข้าเองก็ถูกกลุ่มหลิวเย่ลักพาตัวมา”
ทันทีที่สิ้นเสียงของชิงหู คนในห้องอ้าปากค้าง
“คางใกล้จะลากพื้นแล้ว เก็บอาการกันหน่อย”
กวาดสายตามองคนในห้อง มองดูอาการตกตะลึงของพวกเขา
ทว่านอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว ทุกคนล้วนเบิกตากว้าง ปากอ้าค้าง
หลินเมิ้งหยายื่นนิ้วออกไปดันคางของป๋ายจื่อให้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งเดิม แต่อีกหนึ่งวินาทีต่อมา ปากของนางก็อ้าออกอีกครั้ง
ดูเหมือนพวกเขาจะถูกข้อมูลจากชิงหูทำลายระบบประสาทไปเสียแล้ว
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ากลุ่มหลิวเย่มีตื้นลึกหนาบางอย่างไร? ไม่เพียงแค่ข้า หยุนจู๋และนักฆ่าทั้งหมดของเถาฮวาอู๋ ยกเว้นคนที่ถูกชักชวนเข้ามา นอกนั้นล้วนถูกกลุ่มหลิวเย่ลักพาตัวมาทั้งหมด อีกอย่าง ทั้งร้านอาหาร โรงน้ำชา หรือพวกอนุภรรยาทั้งหลาย เจ้าคิดว่าจ
