“อันที่จริงฉินเอ๋อร์กับเจ้านับว่ามีชะตาต้องกัน เปิ่นกงพานางมาอยู่ข้างกายตั้งแต่นางยังเล็ก ซ้ำนางยังเป็นเพื่อนในวัยเยาว์ของอวี้เอ๋อร์ ทั้งคนในจวนและนอกจวนต่างรู้เรื่องนี้กันเป็นอย่างดี แต่อยู่ๆ ก็มีข่าวลือเกี่ยวกับอวี้เอ๋อร์และฉินเอ๋อร์ออกมาเช่นนี้ เปิ่นกงเห็นว่าคงมิเป็นการดีนัก”
พระสนมเต๋อเฟยแสดงท่าทางเสียใจ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ
ในเมื่อพระสนมเต๋อเฟยเอ่ยปากเช่นนี้ หลินเมิ้งหยามิอาจแสร้งโง่ต่อไปได้
“หมู่เฟยหมายความว่าหม่อมฉันต้องดูแลคนในจวนให้เข้มงวดยิ่งขึ้น จะได้มิต้องพูดจาเหลวไหลจนทำให้น้องหรูฉินต้องเสียใจใช่หรือไม่เพคะ”
สิ้นเสียงหลินเมิ้งหยา เจียงหรูฉินก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมาทันที
“ท่านป้า ฉินเอ๋อร์ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเจ้าค่ะ บ้านของฉินเอ๋อร์ให้ความสำคัญเรื่องชื่อเสียงหน้าตาเป็นอย่างมาก ทว่าวันนี้กลับมีข่าวลือเสียๆ หายๆ ร่ำลือออกมา เช่นนั้นฉินเอ๋อร์จะทำเช่นไร?”
ตอนนี้เจียงหรูฉินหยิบยกความตายขึ้นมาขู่ หลินเมิ้งหยาพอจะเข้าใจวัตถุประสงค์ของการแสดงในคราวนี้แล้ว
ข่าวลือเสียหายที่ว่าคงหมายถึงเรื่องที่เจียงหรูฉินเสียความบริสุทธิ์ให้แก่หลงเทียนอวี้แล้ว
แม้ข้าวสารจะยังไม่ทันหุงเป็นข้าวสุก แต่เมื่อพวกนางปล่อยข่าวลือเช่นนี้ออกไปแล้ว เกรงว่าทุกคนคงคิดเห็นไปในทางเดียวกันว่าหลงเทียนอวี้กับเจียงหรูฉินมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ หญิงสาวที่สวมใส่เพียงผ้าโป
