หน้าจิบชา ไม่กล่าวสิ่งใด
ผิดกับเจียงหรูฉินที่กำลังร้องห่มร้องไห้ เสมือนถูกคนรังแกอย่างน่าสงสาร
พระสนมเต๋อเฟยแสดงท่าทางประหนึ่งประธานในพิธีการตัดสินอย่างไรอย่างนั้น
“ท่านป้าจะต้องออกหน้าแทนหรูฉินนะเจ้าคะ”
เจียงหรูฉินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คำว่าท่านป้าทำให้คนอื่นๆ มองเห็นความสนิทสนมของทั้งคู่
หลินเมิ้งหยารู้สึกขนลุก เด็กคนนี้พูดเหมือนคนธรรมดาไม่เป็นหรืออย่างไร?
“เฮ้อ เรื่องนี้คงต้องรบกวนพี่สะใภ้ของเจ้าแล้ว เปิ่นกงเป็นเพียงป้าของเจ้า แต่คนที่มีอำนาจในการตัดสินใจในจวนแห่งนี้คือพี่สะใภ้ของเจ้า”
ราวกับได้ยินเรื่องแปลกใหม่ หลินเมิ้งหยารู้สึกสนใจไม่น้อย
แต่ไหนแต่ไรมา พระสนมเต๋อเฟยไม่เคยถามความเห็นของนางมาก่อนสักครั้ง
เหตุเพราะนางมีฐานันดรศักดิ์และสิทธิ์ที่จะตัดสินใจ
ทว่าวันนี้กลับยกอำนาจในการตัดสินใจให้แก่นาง
“พี่สะใภ้ ข้าขอร้องท่าน ท่านต้องออกหน้าแทนข้า”
คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวที่มักแสดงท่าทางหยิ่งยโสโอหังทุกครั้งที่เจอหลินเมิ้งหยาจะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้านาง
“รีบลุกขึ้นเถิด คุณหนูเจียงมีเรื่องอะไรหรือ?”
แม้จะเอ่ยเช่นนี้ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่แม้แต่จะยื่นมือเข้าไปพยุง
มีบางคนกำลังแสดงละครต่อหน้านาง เช่นนั้นนางก็ควรปล่อยให้ละครเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องจริงมิใช่หรือ?
“ตึง” เจียงหรูฉินคุกเข่าด้วยท่าทางจริงจัง
แม้แต่หลินเมิ้งหยาก็อดที่จะตื่นตะลึงกับเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้
เจียงหรูฉินเข่นเขี
