หยุนจู๋มองเจ้านายของตนเองที่กำลังคุกเข่าเช็ดเลือดซึ่งพุ่งออกมาจากร่างกายของนางบนพื้น
“มือของเจ้าไม่เป็นอะไรอย่างนั้นหรือ? เมื่อครู่เลือดของข้าเปื้อนบาดแผลของเจ้านะ”
หลินเมิ้งหยามองมือของตนเองอย่างแปลกใจ เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร
“ข้าเองก็ไม่รู้ บางทีอาจเพราะเลือดของเจ้ามียาหลายขนานผสมอยู่ในนั้น ฉะนั้นตัวยาอาจถูกโฉลกกันก็ได้”
แม้แต่นางเองก็คิดไม่ถึงว่าขณะที่กำลังรักษาอาการให้กับหยุนจู๋ เลือดของนางจะพุ่งออกมา
ชั่วขณะนั้น ยาที่ถูกเลือดกระเด็นเข้าใส่ทำให้สรรพคุณของยาตัวนั้นหายไปในทันที
ดูเหมือนพิษในกายของหยุนจู๋จะยังคงออกฤทธิ์รุนแรง
“เกรงว่าจะต้องรักษาเช่นนี้อีกหลายครั้งกว่าพิษในกายของเจ้าจะหายไป ส่วนใบหน้าของเจ้า…อาจมีบางส่วนที่ถูกทำลายไป”
พิษฝังอยู่บนใบหน้ามานานหลายปี แม้แต่หลินเมิ้งหยายังนึกไม่ถึงว่ายาของอาจารย์จะรุนแรงถึงเพียงนี้
ใช้เพียงแค่ครั้งเดียวก็สามารถไล่พิษส่วนใหญ่ออกไปได้
ส่วนบริเวณที่พิษถูกขับออกไป จะต้องใช้มีดแทงเพื่อขับพิษออกมา
บริเวณที่ถูกเจาะเอาพิษออกอาจจะไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
“อันที่จริง ใบหน้านี้มิได้สำคัญอะไรกับข้าอีกแล้ว เจ้าทำใจให้สบายแล้วรักษาไปเถิด ข้าไม่โทษเจ้าหรอก”
หยุนจู๋แตะแผ่วเบาบนใบหน้าที่ถูกผ้าสีขาวพันเอาไว้ นางรู้สึกได้ว่าหลังจากที่เลือดพิษถูกขับออกจากร่าง ใบหน้าของนางร้อนผ่าว
“เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะหาวิธีทำให้ใบหน้าเจ้ากลับมาเป็นเหมือนเดิ
