ม ยาสองขวดนี้จงเก็บเอาไว้ เจ้าจะต้องกินวันละหนึ่งช้อนชาทุกวัน หลังจากกินหมดแล้ว พวกเราค่อยมากำจัดพิษครั้งที่สอง”
หยุนจู๋พยักหน้ารับ พิษเหล่านี้สร้างความทรมานให้นางมาหลายปีแล้ว
ใช่ว่านางจะรออีกเพียงสองสามวันไม่ได้เสียเมื่อไหร่
“เขา…เป็นอย่างไรบ้าง?”
ลังเลอยู่นานกว่าหยุนจู๋จะถามคำถามนี้ออกมา
หลินเมิ้งหยาหัวเราะก่อนจะหันมาตอบ
“อยากรู้ว่าท่านอาจารย์เป็นอย่างไร เช่นนั้นหากมีเวลาเจ้าก็ไปดูเขาด้วยตัวเองเถิด ข้าน่ะ ไม่อยากเป็นนกพิราบสื่อสารให้ใครหรอกนะ ตอนนี้หิวจะตายอยู่แล้ว ข้าออกไปกินข้าวก่อนล่ะ”
หลินเมิ้งหยายกอ่างล้างหน้าออกจากห้อง
“เจ้าเด็กน้อยไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
เพียงเดินออกจากประตู ชิงหูก็รีบพุ่งเข้ามามองสำรวจนางด้วยสายตาเป็นกังวล
“ไม่เป็นไร”
หยิบยาถอนพิษออกจากวงแขน ก่อนจะเทลงไปในน้ำ จากนั้นจึงส่งอ่างล้างหน้าให้กับป๋ายจี
“ข้าหิวแล้ว ท่านน้าป๋าย มีอะไรให้ข้ากินหรือไม่?”
ต่อมความหิวเริ่มทำงาน เสียงโหยหวนของกระเพาะดังถึงสมอง
นับตั้งแต่วันที่ข้ามภพมา นางไม่เคยกินข้าวไม่เป็นเวลาเหมือนตอนอยู่ในชาติก่อน
ฉะนั้นเพียงนางไม่ได้กินข้าวแค่มื้อเดียว ท้องไส้ของนางก็บิดมวนจนแทบจะทนไม่ไหว
“ยังร้อนๆ อยู่เลยเจ้าค่ะ ข้าจะไปยกมาให้เดี๋ยวนี้ นังหนู เจ้ารีบไปเช็ดหน้าให้พระชายาเร็วเข้า”
ป๋ายจีรีบก้าวขึ้นมาข้างหน้า พยุงร่างของหลินเมิ้งหยาที่กำลังหิวโหยเข้ามา
ซี่โครงหมู๋ตุ๋น ผัดผักสด ยำไก่ฉีกใส่แตงกวา อีกทั
