้งยังมีผักดองเล็กๆ น้อยๆ ที่ท่านน้าป๋ายเป็นผู้ทำเองกับมือ รสชาติอาหารเข้ากันได้ดีกับข้าวสวยร้อนๆ หลินเมิ้งหยากินอย่างเอร็ดอร่อย
“ฝีมือของท่านน้าล้ำเลิศยิ่งนัก พ่อครัวในจวนยังสู้ไม่ได้เลย”
หลินเมิ้งหยากินไปพลางเอ่ยชมไปพลาง
“ฝีมือข้ามิได้ดีขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ ขอแค่พระชายาไม่รังเกียจก็เพียงพอแล้ว”
ท่านน้าป๋ายที่ถูกเอ่ยชมยิ่งมองว่าพระชายาช่างน่ารักและเป็นกันเองเสียเหลือเกิน
ยิ่งเห็นว่าหลินเมิ้งหยามิได้ถือตัว นางจึงมิได้ใช้ภาษาทางการมากมายนัก
“จริงสิ การค้าขายในร้านช่วงนี้เป็นเช่นไรบ้าง?”
ท่านลุงป๋ายเตรียมสมุดบัญชีเอาไว้แล้ว เขาจึงนำมามอบให้หลินเมิ้งหยา
“ข้าน้อยทำตามคำสั่งของพระชายาทุกกระเบียดนิ้ว หากคนยากจนมาซื้อ ข้าน้อยจะลดราคาลงกึ่งหนึ่งหรือไม่ก็ให้ฟรี แต่เพราะร้านของเรารับซื้อเพียงยาแปลกๆ ฉะนั้นรายได้จึงน้อยกว่าขอรับ”
ท่านลุงป๋ายชอบวิธีการค้าขายของหลินเมิ้งหยายิ่งนัก
แม้ยาบางชนิดจะแพงมาก แต่หลินเมิ้งหยากลับไม่คิดแสวงหาผลประโยชน์จากคนยากจน
“อืม พอผ่านช่วงนี้ไปจะมียาส่งมาอีกจำนวนหนึ่ง ท่านลุงป๋ายโปรดจำเอาไว้ให้ดี ยาพวกนี้ห้ามขายให้กับคนภายนอก จะต้องขายให้กับผู้ที่มีหนังสือรับรองติดมือมาเท่านั้น เข้าใจหรือไม่?”
แม้ท่านลุงป๋ายจะไม่รู้เหตุผล แต่ก็พยักหน้ารับ
“ขอรับ กระหม่อมจะปฏิบัติตามคำสั่งของพระชายา”
หลินเมิ้งหยากินข้าวต่อไปจนอิ่มแปล้
สาวใช้และหลินจงอวี้พากันไปดูสัตว์ที่เลี้ยงเอาไว้
มี
