ยไม่รู้สึกตัว ราวกับว่านางกำลังมีเรื่องกลุ้มใจ
นางดูจะห่างจากคำว่าหญิงสาวใสซื่อร่าเริงแจ่มใสมากขึ้นทุกที
“ไม่มีอะไร ข้าก็แค่รู้สึกว่าช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ข้าก็เลยรับไม่ไหวแต่เพียงเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ ก่อนจะยิ้มพลางส่ายหน้า
ชิงหูคิดอยากปลอบโยน แต่จู่ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
รีบหยิบกล่องไม้ออกจากวงแขน
“นี่คือของที่มั่วหรานกับชิงหลีหามาให้เจ้า รีบดูเร็วเข้าว่าชอบหรือไม่”
มองดูชิงหูที่ถือกล่องนั้นอย่างทะนุถนอมประหนึ่งว่าเป็นอัญมณีล้ำค่า หัวใจของหลินเมิ้งหยารู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
เขามักมองนางเป็นเด็กน้อยที่ต้องคอยปลอบโยน บางครั้งบางคราวก็มักจะนำของแปลกๆ มาให้
นางรับกล่องไม้ไปเปิดออกดู ภายในคือสร้อยถักสีแดงห้อยจี้หยกรูปกระต่ายสีขาว
“น่ารักจริง!”
หลินเมิ้งหยาหยิบสร้อยขึ้นมาจากกล่อง กระต่ายหยกตัวนี้แกะสลักไว้อย่างน่ารัก ริมฝีปากถูกแต่งแต้มด้วยสีเขียวเสมือนว่ากำลังกินผักอยู่
“เจ้าลองมองดูให้ดี ใบไม้ที่ปากของมันมีอะไรติดอยู่”
นางจ้องเขม็ง สวรรค์โปรด! บนใบไม้ใบนั้นมีหนอนตัวเล็กเกาะอยู่หนึ่งตัว
หากไม่มองให้ละเอียดก็จะมองไม่เห็น
“ข้าได้ยินป๋ายจื่อเล่าว่าเจ้าเกิดปีเถาะ ของพวกนี้ไม่เพียงน่ารัก แต่ยังทำให้อบอุ่นด้วย ดีต่อเจ้าของเป็นอย่างมาก”
ขณะที่พูดชิงหูก็สวมสร้อยให้แก่หลินเมิ้งหยา
ครู่ต่อมา กระต่ายตัวนั้นก็ห้อยอยู่ตรงบริเวณหน้าอกของนาง
“อืม อุ่นจริงๆ ด้วย”
หลินเมิ้งหยาสัมผัสไ
