ด้ หยกชนิดนี้ช่วยทำให้หัวใจของผู้สวมใส่อบอุ่นขึ้นมา
นางรู้ดีว่านับตั้งแต่วันที่พี่เยว่ถิงตายจากไป หัวใจของนางราวกับถูกทำร้ายอย่างสาหัส
ทุกคนในจวนล้วนเป็นห่วงนาง
โดยเฉพาะชิงหู เขามักจะหาของมาบำรุงร่างกายนางเสมอ
“เจ้าเด็กน้อย ข้าช่วยเจ้าเลือกคุณชายทั้งสามของกลุ่มสามสหายแล้ว นอกจากหยุนจู๋ มั่วหรานและชิงหลีสามารถช่วยเหลือเจ้าได้ ต่อจากนี้ไปจงรักษาตัวเองให้ดี อย่าทำอะไรเกินตัวอีก”
คำพูดเป็นห่วงเป็นใยของชิงหูทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกแสบร้อนที่จมูก
ยื่นมือเข้าไปโอบกอดชิงหูที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ชิงหู ข้าจะหายาถอนพิษให้เจ้าให้ได้ เจ้าต้องสัญญากับข้า ก่อนที่ข้าจะหามันเจอ เจ้าจะต้องมีชีวิตต่อไป”
มุมปากของชิงหูยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวาดแขนเข้าไปโอบกอดเจ้าเด็กน้อยตรงหน้าเบาๆ
หากเป็นไปได้ เขาอยากจะปกป้องดูแลนางไปชั่วชีวิต
จู่ๆ ลมปราณภายในก็ปั่นป่วน ทว่าเขาไม่อยากคลายอ้อมกอดจากนางในตอนนี้จึงฝืนอดทน
“เหตุใดข้าจึงได้กลิ่นเลือด หรือว่า…”
หลินเมิ้งหยารีบสำรวจอาการของชิงหู แต่นางกลับเห็นเลือดสีแดงสดไหลออกจากจมูกของเขา
ทว่าสีหน้าของคนที่นางกำลังเป็นห่วงกลับทะลึ่งทะเล้น
“โรคจิต!”
กระทืบเท้าชิงหูแรงๆ หนึ่งที หลินเมิ้งหยาวิ่งออกไปนอกห้อง
เจ้าบ้านั่น สมน้ำหน้า! นางผิดเองที่เป็นห่วงเขา
“นี่ รอข้าก่อน!”
