ที่ตำแหน่งอื่น ก่อนจะแทงยาถอนพิษเข้าไป เท่านี้ก็จะสำเร็จแล้ว
“ครั้งนี้จะเจ็บปวดมาก อดทนหน่อยนะ”
หยุนจู๋พยักหน้า นางไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
หลินเมิ้งหยาสูดลมหายใจ ก่อนจะหยิบเข็มออกจากกระเป๋าหนัง
ตอนนี้หลินเมิ้งหยาอยู่ในห้องเก็บยาเล็กราวสองชั่วโมงแล้ว
ท่านพ่อป๋ายและท่านแม่ป๋ายตระเตรียมอาหารอันโอชะมากมายเอาไว้แล้ว แม้จะไม่หรูหราดั่งเช่นในจวน แต่ถึงกระนั้นก็มีกลิ่นไอของครอบครัวอยู่
นอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว ทุกคนล้วนล้อมวงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
แม้แต่หลินจงอวี้ที่ออกมากินข้าวโดยเฉพาะยังกินข้าวเข้าไปถึงสองชามใหญ่
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ได้โปรดเก็บอาหารไว้ให้นายหญิงด้วย อย่าปล่อยให้อาหารเย็นชืดนะเจ้าคะ”
ป๋ายจีกำชับหลายครั้ง ทุกครั้งมักจะมองทางห้องเล็กนิ่ง ดวงตาเผยให้เห็นร่องรอยของความกังวล
“ข้าเก็บเอาไว้แล้ว ตอนนี้อยู่ในหม้อ หากนายหญิงพระชายาออกมาเมื่อไหร่ก็จะได้กินอาหารร้อนๆ ทันที”
ท่านแม่ป๋ายยกยิ้ม เมื่อทำอาหารเสร็จแล้วนางเก็บอาหารไว้ให้หลินเมิ้งหยาอย่างดี
หลินเมิ้งหยาไม่ยอมให้พวกเขาเรียกตนเองว่านายหญิง ทว่าพวกเขากลับไม่ยินยอม
เมื่อไม่มีทางเลือกสุดท้ายต้องปล่อยให้พวกเขาเรียกแปลกๆ เช่นนี้ไป
“พี่สาวทำอะไรอยู่? เจ้าบ้าชิงหูก็ไม่ยอมบอก เฮ้อ พี่ป๋ายจี ท่านสนิทกับพี่สาวที่สุด ท่านรู้หรือไม่?”
หลินจงอวี้ลูบท้องกลมกลึงของตนเองขณะเอ่ยถาม
ป๋ายจีส่ายหน้า ตอนแรกนางคิดว่านายหญิงกำลังโศกเศร้าเสียใจ แต่ดูเหมือนจะไ
