เพียงเดินออกจากตำหนักหยาเสวียน ป๋ายจื่อยกมือขึ้นตบหน้าอกของตนเอง ก่อนจะบ่นกระปอดกระแปด
“มีอะไรแปลกหรือเจ้าคะ? ข้ามองไม่ออก”
ช่วงนี้หลินเมิ้งค่อนข้างยุ่ง แต่นางรู้สึกว่าคนที่แปลกที่สุดในจวนคือพระสนมเต๋อเฟย
“ช่วงนี้นายหญิงยุ่งทั้งงานภายในและภายนอก ดังนั้นจึงไม่รู้เรื่องนี้ ข้าได้ยินมาว่านับตั้งแต่วันที่พระสนมเต๋อเฟยกลับออกมาจากวัง คนที่พระนางรักและเอ็นดูหาใช่น้าจิ้งเยว่ แต่เป็นหยุนลั่วคนนั้น”
ป๋ายจื่อเปรียบเสมือนหน่วยข่าวกรองในจวน เหตุเพราะนางรู้ทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่ในจวน
ยักคิ้วหลิ่วตามิต่างอะไรจากเจ้าแม่ซุบซิบนินทามืออาชีพ
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า แล้วหัวเราะออกมา
หยุนลั่วจะต้องมีความโดดเด่นบางอย่าง มิเช่นนั้นพระสนมเต๋อเฟยคงไม่เอ็นดูนางถึงเพียงนี้
แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่นางก็ไม่คิดอยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับหยุนลั่ว
“พวกเจ้าจงจำเอาไว้ ต่อจากนี้ไปอย่าเข้าไปแอบฟังเรื่องของตำหนักหยาเสวียนอีก เลิกสนใจเรื่องในตำหนักนี้เสีย ขอเพียงแค่ทำเรื่องของตนเองให้ดีก็เพียงพอแล้ว เข้าใจหรือไม่?”
“เจ้าค่ะ นายหญิง”
โชคดีที่สาวใช้ทั้งสี่ค่อนข้างว่านอนสอนง่าย
อีกเพียงหนึ่งเดือนก็จะถึงวันเทศกาลฤดูหนาวแล้ว
ท่านพี่และท่านพ่อจะกลับมาก่อนฤดูหนาวหรือไม่?
การได้นั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันนับเป็นเรื่องดีที่สุด
ทว่านางยังคงไม่รู้ว่าจะบอกเรื่องพี่เยว่ถิงกับพี่ชายเช่นไร
ถอนหายใจเบาๆ หลินเมิ้งหยาพาสาวใช้ทั้งสี่กลับต
