“โอ้? เช่นนั้นเจ้าคิดว่าฉินเอ๋อร์จะต้องทำเช่นไรจึงจะได้หัวใจของอวี้เอ๋อร์เล่า?”
พระสนมเต๋อเฟยเอี้ยวตัว มองดูสาวใช้ที่กำลังเดินเข้ามา เลิกคิ้วสูงขณะเอ่ยถาม
“สิ่งที่คุณหนูเจียงต้องทำคือการทำให้ท่านอ๋องอวี้หุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุกหากเหนียงเหนียงปูทางให้อีกสักเล็กน้อย คาดว่าตำแหน่งชายารองคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมเพคะ”
สาวใช้คนนั้นอายุน้อยกว่าเจียงหรูฉิน แม้ใบหน้าจะกลมกลึงแต่หน้าตาท่าทางเหมือนคนธรรมดาทั่วไป
หากแต่ดวงตาของนางเปล่งประกายความฉลาดเฉลียว
“พูดต่อไป”
พระสนมเต๋อเฟยพยักหน้าให้สาวใช้พูดต่อ
สาวใช้เอื้อนเอ่ยไม่ช้าหรือเร็วจนเกินไป มือขยับเทชาให้แก่เจียงหรูฉิน
“วันนั้นคุณหนูเจียงนำเสื้อผ้าไปให้ท่านอ๋อง คนในจวนเห็นกันอย่างชัดเจน อีกทั้งท่าทางเขินอายที่คุณหนูแสดงออกมาทำให้ใครต่อใครคิดกันไปว่าทั้งคู่ได้มีสัมพันธ์กันแล้ว คำพูดคนไวกว่าใบมีด เมื่อถึงเวลานั้นขอเพียงเหนียงเหนียงเอ่ยอนุญาตคำเดียว คุณหนูก็เข้ามาถวายตัวในจวนได้แล้วเพคะ”
ใบหน้าของสาวใช้ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน
ทว่าคำพูดของนางมิต่างอะไรจากพิษร้าย
เจียงหรูฉินและพระสนมเต๋อเฟยตกอยู่ในห้วงความคิด ใช่แล้ว วันนั้นอย่าว่าแต่คนในจวนเลย แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ยังเข้าใจผิด
ขอเพียงนางคว้าโอกาสนี้เอาไว้ ท่านพี่จะต้องตกเป็นของนาง!
“ท่านป้าคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ?”
มองทางพระสนมเต๋อเฟยด้วยท่าทางน้อยใจ เจียงหรูฉินแสดงท่าทางประหนึ่งสาวน้อยไร้พิษสง
พระสนมเต๋อ
