แม้หมู่เฟยจะประทับที่ตำหนักหยาเสวียนแต่ที่นั่นก็มีคนจำนวนไม่น้อย
อีกทั้งยังมีคนที่จิตใจสกปรกอย่างเจียงหรูฉินอยู่ด้วย
บางทีอาจสบโอกาสทำเรื่องเลวร้าย
บางทีอาจถูกใครเสี้ยมสอนมา
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่น่าสงสัยที่สุดคือเจียงหรูฉินที่พยายามหาทางร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขา
“เรื่องนี้ต้องตรวจสอบให้ละเอียด แต่อย่าทำให้เอิกเกริก”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หลินขุยหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งหลงเทียนอวี้เอาไว้เพียงลำพัง ภายในห้องอ่านหนังสือจึงตกอยู่ในบรรยากาศอันแสนเจ็บปวด
“เจ้าแน่ใจว่าหลินขุยหายานั่นพบอย่างนั้นหรือ?”
ภายในตำหนักหลิวซิน หลินเมิ้งหยากับชิงหูกำลังเล่นหมากรุกที่ทำจากงาช้าง
“แน่นอน ข้าวางเอาไว้ข้างเตาปรุงอาหาร ต่อให้ตาบอดก็ย่อมหาเจอ”
ชิงหูเอ่ยออกมาด้วยความพึงพอใจ แต่ไม่ว่าเขาจะเดินหมากอย่างไร เขาก็เดินหมากออกจากวงล้อมของหลินเมิ้งหยาไม่พ้น
“เช่นนั้นก็ดี คราวนี้คนที่ต้องปวดหัวคือเขาแล้ว”
หลินเมิ้งหยาวางหมากอีกครั้ง ก่อนจะยกชาน้ำผึ้งที่ป๋ายจื่อชงมาให้ขึ้นจิบ
ความรู้สึกที่ได้รับจากการแอบขุดหลุมฝังผู้อื่นช่างสุขสำราญยิ่งนัก
“ไอหยา ข้าแพ้อีกแล้ว เอาใหม่ เอาใหม่”
ชิงหูมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่กระดานหมากรุก
อีกเดี๋ยวจวนอวี้จะต้องเกิดความวุ่นวายเพราะมารดาแท้ๆ วางยาบุตรชายตนเอง
คิดจะจับผู้หญิงโยนลงเตียงของลูกชาย เรื่องพวกนี้มิต่างอะไรจากละคร
เขากับเจ้าเด็กน้อยเฝ้ารอชมอะไรสนุกๆ ก็พอแล้ว
ความรู้สึกปวดหัวจนแทบคลั่งยกให้เป
